یعنی چه
در اصطلاح کالبدشناسی و زیستشناسی، این واژه به عضو یا غشایی اشاره دارد که جنین را در دوران بارداری به دیواره رحم متصل میکند و وظیفه اکسیژنرسانی و تغذیه او را بر عهده دارد. همچنین در آناتومی چشم، به لایه رگی و محیطی چشم (مشیمیه) گفته میشود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معمولاً به صورت مَشیمه (mašime) یا مِشیمه (mešime) تلفظ میشود و ریشه آن از واژه عربی المَشیمَة گرفته شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای این واژه ۵ حرفی معمولاً پاسخهایی مانند «جفت»، «زایهدان» یا «غشای جنین» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از ماده «ش ی م» به معنی غلاف یا پوشش گرفته شده است که دقیقاً به همان مفهوم جفت در بارداری اشاره میکند.
به فارسی
برابرهای دقیق و سره این کلمه در زبان فارسی واژههای «جفت»، «زایهدان» و «روپوش یا غشای جنین» هستند که کارکرد این عضو حیاتی را توصیف میکنند.
در قرآن
خود این واژه با این رسمالخط در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما در آیاتی مانند آیه ۶ سوره زمر، هنگام توصیف مراحل رشد جنین در رحم از «ظلمات ثلاث» (تاریکیهای سهگانه) یاد شده که مفسران یکی از این لایههای تاریک و محافظ را همان غشای جفت یا مشیمه میدانند.
نماد چیست
در متون ادبی و عرفانی، این کلمه به عنوان نمادی از «واسطه فیض و حیات» و «پرورشگاه پنهان» به کار میرود؛ همانگونه که جنین در تاریکی رحم از طریق این غشا تغذیه و رشد میکند، انسان نیز در حجاب دنیا از طریق واسطههای غیبی به تکامل معنوی میرسد.
جمعبندی و توضیح کامل میشمة
واژه میشمه (که در اصل املایی و رایج فارسی به صورت مشیمه یا مشیمیه شناخته میشود) یک اصطلاح علمی و آناتومیک با ریشه عربی است. این کلمه در زیستشناسی به معنای «جفت» یا همان اندام حیاتی است که در دوران بارداری وظیفه محافظت، اکسیژنرسانی و تغذیه جنین را در رحم مادر بر عهده دارد. علاوه بر این، در کالبدشناسی چشم نیز به لایه عروقی میان صلبیه و شبکیه، مشیمیه گفته میشود.
اگرچه این واژه به طور مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما مفهوم زیستی آن در قالب توصیف پردهها و تاریکیهای محافظ جنین در رحم مورد اشاره قرار گرفته است. در ادبیات عرفانی و معنوی نیز از این مفهوم به عنوان نمادی برای مجرای پنهان فیض الهی و واسطه رشد و تکامل انسان در بطن این جهان استفاده میشود.