یعنی چه
واژه خائب در لغت به معنای فردی است که به خواسته، هدف یا نتیجه مطلوب خود نرسیده و دست خالی و ناامید بازگشته است. این کلمه صفت فاعلی از ریشه عربی خ-ی-ب است.
تلفظ
این واژه به صورت «خائِب» تلفظ میشود که در آن حرف خاء مفتوح، الف مدی و همزه مکسور است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه خائب به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون ناامید، مأیوس یا شکستخورده با تعداد دقیق چهار حرف به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن میتوان از معادلهایی نظیر disappointed برای حالت ناامیدی و unsuccessful برای شکست و ناکامی استفاده کرد.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا با واژههای همبافت مانند خاسر به معنی زیاندیده استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون ناامید، مأیوس، نامراد، دستخالی و شکستخورده هستند که در متون ادبی کاربرد فراوانی دارند.
در قرآن
ریشه این واژه در آیات متعددی از قرآن به صورت فعلی به کار رفته است؛ از جمله در سوره ابراهیم آیه ۱۳ (وخاب کل جبار عنید)، سوره طه آیه ۶۱ (وقد خاب من افتری) و سوره شمس آیه ۹ (وقد خاب من دساها) که همگی بر ناکامی و خسران ابدی ستمگران دلالت دارند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون عرفانی، خائب نماد انسان دستخالی، زیانکار ابدی و کسی است که به دلیل تکیه بر مادیات یا ستمگری، در نهایت دچار حسرت شده و از رحمت و فضل الهی محروم گشته است.
جمعبندی و توضیح کامل خائب
واژه «خائب» از ریشههای اصیل عربی است که به ادبیات، متون دینی و عرفانی زبان فارسی راه یافته است. این کلمه به طور دقیق بر حالت فردی دلالت دارد که با وجود تلاش یا امیدواری اولیه، در نهایت با ناکامی مطلق مواجه شده و دست خالی بازگشته است. بار معنایی منفی و حسرتی که در این واژه نهفته، آن را به گزینهای قوی برای توصیف شکستهای معنوی و مادی تبدیل کرده است.
در نگاه قرآنی و معرفتی، خائب صرفاً به معنای یک شکست ساده مادی نیست؛ بلکه بیشتر توصیفکننده عاقبت و سرانجام کسانی است که با دروغ، ستم و سرکشی، خود را از هدایت و رحمت الهی محروم ساخته و در نهایت به خسرانی جبرانناپذیر و ناامیدی مطلق دچار شدهاند.