یعنی چه
این عبارت یک مصدر مرکب فصیح و ادبی در زبان فارسی است که به معنای احضار شکل، تصویر یا مفهومی در ذهن و خیال به کار میرود. همچنین در بافتهای کاربردیتر به معنای مدّ نظر قرار دادن و توجه به یک موضوع هنگام تصمیمگیری استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «دَر» (dar) + «نَظَر» (nazar) + «آوَرْدَن» (āvardan) است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات، این عبارت ده حرفی به عنوان پاسخ رمز یا معادل کلماتی چون تجسم، خیال یا اندیشه قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، اگر منظور تجسم خیالی باشد از واژگانی مثل Visualize و اگر هدف بررسی و لحاظ کردن موضوعی باشد از Consider استفاده میشود.
به عربی
برای مفاهیم ذهنی و خیالی از واژگان تصوّر و تجسّم، و برای مفاهیم تصمیمی و عقلانی از تعابیری مانند وضع في الحسبان استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج فارسی این عبارت شامل کلماتی چون انگاشتن، پنداشتن، پیش چشم خود مجسم کردن و مدّ نظر قرار دادن است که در متون متقدم و متاخر کاربرد دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و پدیدارشناسی فارسی، این عبارت نمادی از پیوند میان «دیدن» و «فهمیدن» است؛ اشاره به زمانی که انسان به جای دیدن با چشم سر، با چشم دل و نیروی باطن به شهود و تذکر میرسد.
جمعبندی و توضیح کامل در نظر اوردن
عبارت «در نظر آوردن» یک مصدر مرکب فصیح و اصیل در زبان فارسی است که ریشه واژگانی آن از ترکیب حرف اضافه «در»، واژه عربی «نظر» (به معنی نگاه و اندیشه) و مصدر فارسی «آوردن» شکل گرفته است. این اصطلاح کنایی و انتزاعی در حقیقت به معنای «آوردن چیزی به میدان دید ذهن» است و بیش از آنکه به دیدن فیزیکی اشاره داشته باشد، به قدرت تصویرسازی ذهن و قوه خیال آدمی پیوند خورده است.
در کاربردهای معاصر و روزمره، این عبارت تا حدودی جای خود را به «در نظر گرفتن» یا «لحاظ کردن» داده است، اما همچنان در متون ادبی، فلسفی و عرفانی جایگاه ویژهای دارد و وجه تمایز آن، همان پدیدار ساختن یک صورتِ ذهنی یا معنای عمیق در پیشگاه فکر و بصیرت درونی است.