یعنی چه
ترکیب عامیانه و کنایی «لغز و لیچار» به مجموعهای از سخنان بیمعنی، یاوهگویی، متلکها، طعنهها و حرفهای نیشدار یا توهینآمیز اشاره دارد که معمولاً برای عیبجویی یا بد و بیراه گفتن به کسی به کار میرود.
تلفظ
واژه اول به صورت لُغَز (یا لُغُز) و واژه دوم به صورت لِیچار تلفظ میشود که در گفتار عامیانه به صورت سرهم و روان در قالب یک اصطلاح ترکیبی ادا میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد و معمولاً در پاسخ به طراحان جدول برای مفاهیمی چون «حرفهای بیسر و ته»، «یاوهگویی» یا «بد و بیراه» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای بخش اول (لغز) کلماتی مانند wisecrack یا taunt مناسب است و برای بخش دوم (لیچار) اصطلاحاتی چون gibberish یا vitupration به کار میرود. در مجموع اصطلاح عامیانه to talk trash قرابت معنایی بالایی دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژههای عامیانه و رسمی مانند هرزهگویی، طعنه، کلام لغو، مهملات، سخنان درهموبرهم و بدگویی کنایهآمیز است.
در قرآن
عبارت «لغز و لیچار» یک اصطلاح کاملاً عامیانه فارسی است و در قرآن وجود ندارد. با این حال، مفهوم قرآنی «لغو» (گفتار بیهوده و بیفایده) تا حدودی با ریشه معنایی آن در تقابل با سخن سنجیده همخوانی دارد.
نماد چیست
این عبارت نماد فرهنگی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات عامیانه و زبان روزمره، نشاندهنده بحثهای سطحی، دعواهای لفظی سخیف، فحاشی کلامی غیرمستقیم و خروج از دایره ادب و منطق است.
جمعبندی و توضیح کامل لغز و لیچار
اصطلاح عامیانه «لغز و لیچار» از ترکیب دو واژه با ریشههای متفاوت ساخته شده است. «لغز» مأخوذ از واژهای عربی به معنای معما و چیستان است که در طی زمان در فارسی عامیانه به معنای سخن پیچیده، متلک و طعنه تغییر یافته است. واژه «لیچار» نیز دگرگونشده کلمه فارسی «ریچار» یا «لیچال» است که در قدیم به معنی مربا یا ترشی مخلوط (چیزهای درهمجوش) بوده و بعدها به کنایه برای حرفهای مخلوط، بیارزش و رکیک به کار رفته است.
در مجموع، وقتی اصطلاح «لغز و لیچار بار کسی کردن» یا «لیچار گفتن» به کار میرود، منظور پراندن کنایههای نیشدار، حرفهای بیسر و ته و دشنامهای غیرصریحی است که از روی خصومت یا بیادبی بیان میشوند. این ترکیب در برابر کلام منطقی، سخن سنجیده و گفتار حکیمانه قرار میگیرد.