یعنی چه
واژهٔ بشاش به فردی خندان و گشادهرو اشاره دارد که شادابی، نشاط فراوان و انرژی مثبت در چهره و رفتار او نمایان است.
مترادف
این کلمات همگی بر حالت شادی درون و نمود بیرونی آن در چهره دلالت دارند.
متضاد
این واژهها بازگوکنندهٔ حالات اندوه، اخم و گرفتگی چهره هستند که نقطهٔ مقابل شادابی قرار دارند.
ریشه
این واژه صیغه مبالغه در وزن «فَعّال» از ریشهٔ ثلاثی مجرد «بَشَّ» است که در زبان عربی به معنی گشادهرویی کردن و اظهار شادی در برخورد با دیگران به کار میرود.
در جدول
کلمهٔ بشاش به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل خندهرو یا گشادهروی در جدولهای کلمات متقاطع استفاده میشود و دارای ۴ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که بر گشادهرویی و انتقال حس مثبت و شادی بیرونی تاکید دارند، معادل این کلمه هستند.
به عربی
در زبان عربی از همخانوادههای این واژه یا ترکیبات توصیفی چهره برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، چهرهٔ بشاش نمادی از امید، رضایت باطنی و پذیرش اجتماعی است. در عرفان نیز این حالت را نشانهٔ انبساط روح، دلگشایی و تسلیمِ شادمانه در برابر تقدیر میدانند.
جمعبندی و توضیح کامل بشاش
واژهٔ «بشاش» یک صفت عربیالاصل است که به خوبی در زبان فارسی جا افتاده و برای توصیف افرادی به کار میرود که همواره خندهرو، گشادهرو و پرنشاط هستند. این کلمه از ریشهٔ «بَشَّ» ساخته شده و به دلیل ساختار مبالغهآمیز خود، شدتِ خوشرویی و صمیمیت را در رفتار و سیمای یک فرد نشان میدهد.
در فرهنگ و ادبیات ما، داشتن چهرهای بشاش ارزش اخلاقی و اجتماعی بالایی دارد؛ چرا که این ویژگی مظهر حسن خلق، سلامت روان و صلحطلبی به شمار میرود. در مقابلِ کلماتی مانند عبوس و ترشرو، فرد بشاش با انتقال انرژی مثبت باعث جلب صمیمیت و پذیرش بیشتر در روابط اجتماعی میشود.