یعنی چه
این عبارت ترکیبی از دو واژه است؛ «غمخوار» یعنی کسی که در اندوه دیگران شریک میشود و تیماردار آنهاست، و «مشفق» به معنی فردی مهربان و خیرخواه است که دلسوزی او همراه با نوعی نگرانیِ مسئولانه برای صلاح و عاقبت طرف مقابل است.
تنزق
واژه اول به صورت «غَمْخوار» (Gham-khār) با سکون ميم و واژه دوم به صورت «مُشْفِق» (Mosh-fegh) با ضمه ميم و سکون شین تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این مفهوم عیناً ۱۱ حرف دارد. بسته به تعداد حروف خواسته شده، کلماتی مانند دلسوز، مهربان یا غمگسار نیز میتوانند پاسخهای جایگزین باشند.
به انگلیسی
برای توصیف این حس خیرخواهی و دلسوزی آمیخته با توجه، واژگان فوق بیشترین کاربرد را در زبان انگلیسی دارند.
به عربی
واژه مشفق خود ریشه عربی دارد که از باب افعال (إشفاق) گرفته شده است و در متون عربی و قرآنی به کار میرود.
به فارسی
برگردان خالص فارسی برای این ترکیب به مفاهیمی چون «دلسوز و غمگسار» یا «مهربان و تیماردار» اشاره دارد که بار معناییِ حمایت و شریک شدن در رنج دیگری را به دوش میکشند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و سنتی، پدر و مادر نمادهای زمینی شفقت و غمخواری بیدریغ هستند. همچنین در ادبیات فارسی، مرغ افسانهای بوتیمار (غمخورک) به عنوان نماد غمخواری مفرط شناخته میشود که از غصه کم شدن آب دریا، خود آب نمیخورد.
جمعبندی و توضیح کامل غمخوار و مشفق
عبارت «غمخوار و مشفق» یک ترکیب وصفی و عطفی بسیار زیبا در زبان فارسی است که برای توصیف اوج دلسوزی، مهربانی و خیرخواهی یک فرد نسبت به دیگران به کار میرود. این اصطلاح از دو بخش فارسی و عربی تشکیل شده است؛ «غمخوار» صفت فاعلی مرکب فارسی است که به معنای شریک شدن در اندوه و برداشتن بار غصه دیگران است، در حالی که «مشفق» ریشه عربی دارد و به مهربانیِ خاصی اطلاق میشود که با بیم، نگرانی و احساس مسئولیت برای صلاحِ طرف مقابل همراه باشد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، واژه مشفق و مشتقات آن جایگاه ویژهای دارند؛ به طوری که این صفت هم برای مؤمنانی که نسبت به عاقبت خود و خانوادهشان دلسوز و نگرانند به کار رفته و هم به عنوان نمادی از رحمت و خشیت آمیخته با آگاهی شناخته میشود. ترکیب این دو واژه در کنار هم، تصویری کامل از یک حامی واقعی، ناصح خیرخواه و مونس روزهای سخت را به ذهن متبادر میکند که پدر و مادر بالاترین تجلی زمینی آن هستند.