یعنی چه
در اصطلاح الهیات مسیحی، تعمید روح به تجربهای روحانی و درونی اشاره دارد که در آن فرد ایماندار، پس از توبه، توسط روحالقدس پر میشود. این مفهوم نماد پیوند با مسیح، دریافت عطایای روحانی و دگرگونی باطنی است و با تعمید فیزیکی با آب تفاوت دارد.
تنزظ
واژه اول تَعْمید (تَ.مید) از ریشه سریانی به معنی غوطهور شدن و واژه دوم رُوح (رُ) به معنی جان و نفس غیرمادی است.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، اصطلاح تعمید روح یا اصطباغ به عنوان پاسخ برای غسل روحانی یا آیین مسیحی به کار میرود.
به انگلیسی
در متون الهیاتی عهد جدید و مراجع انگلیسیزبان، این مفهوم با عبارات فوق شناخته میشود که به غوطهوری روحانی اشاره دارد.
به فارسی
اگرچه خود ترکیب از واژگان عربی وارد شده به فارسی تشکیل شده، اما در برگردانهای روان فارسی متون دینی به عباراتی چون «پر شدن از روحالقدس» یا «غسل درونی و معنوی» تعبیر میشود.
در قرآن
عبارت «تعمید روح» در قرآن وجود ندارد. با این حال، در آیه ۱۳۸ سوره بقره از «صِبْغَةَ اللَّهِ» (رنگ خدایی) یاد شده که مفسران آن را در تقابل با غسل تعمید ظاهری مسیحیان دانسته و اسلام را رنگ حقیقی درونی میدانند. همچنین در آیاتی مانند ۲۵۳ بقره، به تایید حضرت عیسی توسط روحالقدس اشاره شده است.
نماد چیست
در سنت و مراجع عهد جدید، تعمید روح با زبانههای آتش (به نشانه دگرگونی و تطهیر)، کبوتر (به نشانه حضور لطیف الهی) و وزش باد (به نشانه احیای غیرقابل دیدن اما ملموس باطن انسان) نمادپردازی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تعمید روح
ترکیب «تعمید روح» (یا به تعبیر دقیقتر تعمید روحالقدس) یک اصطلاح کاملاً تخصصی و الهیاتی در مسیحیت است که برخلاف تعمید سنتی با آب، بر یک دگرگونی عمیق، باطنی و ملموس در روان و ایمان فرد دلالت دارد. این واژه ریشه در متون کلاسیک فارسی یا فرهنگ قرآنی ندارد، بلکه به عنوان یک برگردان اصطلاحی از متون عهد جدید وارد زبان مکتوب معاصر شده است.
از دیدگاه لغوی، واژه تعمید از ریشه سریانی به معنای شستشو و غوطهوری میآید و در ترکیب با روح، معنای غوطهور شدن در فیض الهی را میسازد. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، اگرچه مفهوم تایید پیامبران توسط روحالقدس و یا اصطلاح صبغةالله (رنگ خدایی) به عنوان پاکی درونی وجود دارد، اما آیین تعمید به عنوان یک مناسک، مختص جامعه مسیحی است.