یعنی چه
واژه «متاعه» اسم مصدر یا شکل مؤنث از ریشه متاع است که در لغت به معنی کالا، دستمایه، توشه و اسباب و اثاثیه زندگی است؛ یعنی هر آن چیزی که انسان برای مدتی کوتاه از آن سود یا بهره میبرد.
تلفظ
این واژه در اصل به صورت مَتاعِه (با هاء تأنیث یا بیان حرکت) و در متون کهن گاه به صورت مَتاعَت تلفظ میشود که ریشه در گویش فصیح عربی دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «متاعه» به عنوان پاسخ پنجحرفی برای راهنماهایی چون کالا، اسباب خانه یا بهره دنیوی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژگانی که به کالا، اموال تجاری و ابزار کاربردی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان، اقلام تجاری و اسباب زندگی را با تعابیری چون متاع و سلعه یاد میکنند.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل کالا، رخت، اسباب، خواسته و دستمایه است که به اموال منقول و قابل استفاده اشاره دارد.
در قرآن
خود صورت مؤنث «متاعه» در قرآن نیست، اما ریشه آن (متاع) ۳۴ بار تکرار شده است. قرآن کریم مواهب دنیا را «مَتَاعُ الْغُرُورِ» (کالای فریبنده و زودگذر) میخواند تا بر ناپایداری مادیات تاکید کند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ اسلامی، این واژه نماد داراییهای موقت، جلوههای فریبنده جهان مادی و امور فانی در برابر آخرت پایدار است.
جمعبندی و توضیح کامل متاعه
واژه «متاعه» ریشه در زبان عربی (م-ت-ع) دارد و به هر نوع کالا، دارایی، اسباب خانه و دستمایهای گفته میشود که انسان برای مدت کوتاهی از آن بهرهمند میگردد. در لغتنامههای معیار فارسی، شکل مجرد آن یعنی «متاع» کاربرد بسیار بیشتری دارد و متاعه بیشتر در متون فقهی خاص یا به عنوان صورت مؤنث و اسمی کالا به چشم میخورد. گاهی نیز در گویشهای محلی یا متون کهن، این واژه به معنای «متاعِ او» (با هاء ملکی) تعبیر میشود.
از دیدگاه مفاهیم قرآنی و ادبی، این کلمه حامل معنایی آمیخته با پند و تذکر است. در شاهکارهای ادبی و آیات قرآن، هر جا سخن از متاع به میان میآید، هدف یادآوری ناپایداری، زودگذری و فانی بودن جلوههای مادی دنیا در مقایسه با جهان باقی است. بنابراین، متاعه صرفاً یک اصطلاح اقتصادی یا تجاری برای کالا نیست، بلکه در بستر فرهنگ اسلامی به عنوان نمادی از موقتی بودن کلید میخورد.