یعنی چه
واژه مقربه بسته به ریشه و اعرابگذاری دارای چند معنای متفاوت است؛ در اصل به معنای قرابت، خویشی و نزدیکی فامیلی است. در لغت قدیم به اسب ماده یا مادیان برگزیدهای که به دلیل ارزش بالا در نزدیکی محل سکونت نگهداری میشد نیز اطلاق میگردد. همچنین در اصطلاح فقهی و حقوقی (به صورت مُقَرَّبه) به معنای آنچه مورد اقرار قرار گرفته، کاربرد دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه مقربه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر نزدیکی، خویشاوندی یا مادیان گزیده و نجیب به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی حقوقی و فقهی در معنای موضوع اقرار نیز از اصطلاح Subject of confession استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی از (ق - ر - ب) دارد و در متون دینی به همین صورت به کار رفته است.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم قرابت فامیلی و نزدیکی از این واژهها استفاده میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق و سره فارسی برای این واژه شامل خویشی، نزدیکی، وابستگی خانوادگی و همبستگی فامیلی است.
نماد چیست
در متون ادبی و دینی، این واژه نماد و سمبل ارزش نهادن به پیوندهای خونی، صله رحم، حمایت از نزدیکان و حفظ انسجام و اصالت خانواده است.
جمعبندی و توضیح کامل مقربه
واژه مقربه یک واژه با ریشه عربی است که در زبان فارسی معیار و معاصر چندان رایج نیست و بیشتر در متون کهن، لغتنامههای قدیمی و ادبیات دینی دیده میشود. این کلمه بسته به نوع تلفظ و کاربرد، سه معنای کاملاً متمایز دارد: در وهله اول و بر اساس کاربرد قرآنی آن در سوره بلد (یتیم ذا مقربه)، به معنای قرابت، خویشاوندی و نزدیکی خونی است.
در معنای دوم که کاربردی کهن و اصیل در زبان عربی دارد، به اسب ماده یا مادیان نجیبی گفته میشود که به خاطر ارزش بالایش نزدیک چادر یا آخور صاحبش نگهداری میشده است. در نهایت، در اصطلاحات فقهی و حقوقی به صورت مُقَرَّبه تلفظ شده و به معنای مال یا موضوعی است که فرد به آن اقرار کرده است.
در مجموع، اگر در جدولهای کلمات متقاطع یا متون مذهبی با این واژه مواجه شدید، مفهوم اصلی آن پیرامون دایره خویشاوندی، نزدیکی فامیلی و صله رحم میچرخد و ساختار آن از ریشه سه حرفی (ق-ر-ب) مشتق شده است.