یعنی چه
طرد در لغت به معنای بیرون کردن، راندن از نزد خود، تبعید کردن و محروم ساختن فرد یا گروهی از یک جایگاه یا جامعه است. این واژه در مفهوم امروزی بیشتر در زمینههای اجتماعی و روانشناسی به معنای کنار گذاشتن و عدم پذیرش به کار میرود.
متضاد
واژههایی که مفهوم مقابل طرد را میرسانند شامل پذیرفتن، نزدیک کردن و جلب کردن هستند.
ریشه
این واژه از ریشه ثلاثی مجرد «ط ر د» در زبان عربی گرفته شده است که مفهوم بنیادین آن راندن و دور کردن با بیاعتنایی است.
تلفظ
این کلمه به صورت فتح طاء و سکون راء و دال (طَرْد) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند راندن، دور کردن، اخراج یا تبعید به عنوان راهنما برای رسیدن به واژه سه حرفی «طرد» استفاده میشوند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم طرد در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن از واژههای متنوعی استفاده میشود که رایجترین آنها در مباحث اجتماعی و روانشناختی Rejection و Exclusion است.
به عربی
در زبان عربی خود واژه «طرد» به عنوان مصدر استفاده میشود و کلماتی مانند ابعاد و اخراج نیز در معنای معادل آن به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این کلمه شامل راندگی، پس زدن، کنار گذاشتن و دورسازی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل طرد
واژه «طرد» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای راندن، دور کردن و نپذیرفتن است. این کلمه در طول زمان وارد زبان فارسی شده و امروزه علاوه بر معنای سنتی اخراج و تبعید، در مفاهیم روانشناسی و جامعهشناسی به عنوان نمادی از انزوا، تنهایی اجباری و دیوار بیاعتنایی جامعه نسبت به یک فرد شناخته میشود.
در متون دینی و قرآنی نیز این واژه و مشتقاتش چند بار به کار رفتهاند که معروفترین آنها نهی پیامبر اسلام از دور کردن مؤمنان تهیدست از پیش خود است. همخانوادههای این واژه مانند مطرود و طارد نیز کاربرد زیادی در ادبیات رسمی فارسی دارند.