یعنی چه
این عبارت در لغت به معنای «صاحبان سبیلهای سرخ یا بور» است، اما در اصطلاح و کاربرد مجازی به دشمنان سرسخت، پرکینه و نیروهای بیگانه (در اصل رومیان) اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب عربی به صورت «صُهْبُ السِّبال» (Sohb-ul-Sibāl) است که از دو بخش «صُهْب» (جمع أصهب) و «سِبال» (جمع سَبَلة) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این اصطلاح در جدولهای کلمات متقاطع، خود واژه «صهب السبال» با ۹ حرف است. همچنین معانی کنایی آن مانند «دشمن کینه توز» نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در ترجمه مفهومی و کنایی انگلیسی از عباراتی چون Fierce enemies یا Bitter foes استفاده میشود، در حالی که ترجمه تحتاللفظی آن Red-mustachioed enemies است.
به عربی
در زبان عربی معاصر و کلاسیک، این واژه دقیقاً مترادف با «الأعداء» یا «الخصوم» (به ویژه دشمنانی که عداوت شدید دارند) به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل «دشمنان سرسخت»، «کینهتوزان»، «سیاهدلان» و «بیگانگان جنگی» است که به ادبیات فارسی و فرهنگهایی مانند لغتنامه دهخدا راه یافته است.
در قرآن
عبارت «صهب السبال» در قرآن به کار نرفته است؛ کاربرد اصلی آن در شعر جاهلی، احادیث و متون لغوی کهن عربی است.
نماد چیست
این اصطلاح نماد «دیگریِ جنگی» و دشمن غریبه است. در فرهنگ باستان عرب، مو و سبیل سرخ یا بور (ویژگی رومیان) نماد شومی و شرارت بود، مشابه تعبیر «ازرقچشم» در ادبیات فارسی.
جمعبندی و توضیح کامل صهب السبال
واژه «صهب السبال» یک ترکیب وصفی و اصطلاح کنایی عربی است که در لغت به معنای «افرادی با سبیلهای سرخ یا بور» است. این تعبیر در ابتدا توسط اعراب برای توصیف ظاهر سپاهیان روم به کار میرفت که دشمنان دیرینه آنها به شمار میآمدند؛ اما به مرور زمان، از معنای ظاهری خود خارج شد و به عنوان یک کنایه و ضربالمثل برای اشاره به هرگونه دشمن سرسخت، کینهتوز و متخاصم (حتی بدون داشتن آن ویژگی ظاهری) استفاده گردید.
این اصطلاح به متن قرآن راه نیافته و جایگاه اصلی آن در شعر جاهلی و فرهنگهای لغت کلاسیک (مانند لسانالعرب و دهخدا) است. در ادبیات نمادین، این واژه بازتابدهنده مفهوم بیگانگان جنگی و شرارت آشتیناپذیر است و دقیقاً ۹ حرف دارد.