یعنی چه
خوار کننده صفتی فاعلی در زبان فارسی است و به کسی یا چیزی اطلاق میشود که مایه تحقیر، بیاعتباری، ذلت و از بین رفتن ارزش یا کرامت شخص یا شیء دیگری گردد.
تنزّه/تلفظ
این واژه از دو بخش «خوار» (به معنی پست و بیارزش، با واو معدوله که خوانده نمیشود) و «کننده» (صفت فاعلی از فعل کردن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواسته شده، از واژههایی چون مذل، مهین، ذلیل کننده یا خود خوار کننده استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن مفهوم خوارکننده وجود دارد که بسته به شدت و سیاق کلام استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی، صفت «مُذل» به عنوان کسی که ذلت ایجاد میکند و «مهین» در توصیف عذاب یا رفتار تحقیرآمیز به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان مفهوم خوارکننده و رفتاری که شأن فرد را پایین میآورد، از این تعابیر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و مترادفهای این واژه در زبان فارسی شامل واژههایی چون ذلیلکننده، بیاعتبارکننده و خفتآور است که در متون ادبی در برابر معز یا عزیزکننده قرار میگیرد.
نماد چیست
برای مفهوم انتزاعی خوارکننده نماد رسمی ثبتنشده است؛ اما در ادبیات و هنر، ابزارهایی مانند زنجیر، یوغ یا طوق مظهر و نماد تحمیل خواری و اسارت به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل خوار کننده
واژه «خوار کننده» صفت فاعلی ترکیبی در زبان فارسی است که ریشه بخش اول آن (خوار) به زبان پهلوی یا پارسی میانه (xvār) بازمیگردد و به معنای آسان، ضعیف، پست و بیارزش است. این واژه در ادبیات و متون اخلاقی به ویژگی، رفتار یا فردی اطلاق میشود که آبرو، اعتبار یا کرامت انسانی شخص دیگری را از بین ببرد و او را در نظر دیگران یا خودش کوچک و ذلیل جلوه دهد.
در فرهنگهای لغت و متون مذهبی، این واژه معادل مفاهیمی چون «مذل» و «مهین» قرار میگیرد. به عنوان نمونه در ترجمه آیات قرآن، عبارت «عذاب مهین» به صورت «عذاب خوارکننده» برگردانده شده است که نشاندهنده ابعاد روحی و تحقیرآمیز مجازات در کنار بعد جسمانی آن است. این مفهوم همواره در تضاد با مفاهیمی مثل عزتبخشی، تکریم و بزرگداشت قرار دارد.