معنی
در زبان فارسی امروز و متون کهن، نبرد به معنای درگیری نظامی سازمانیافته، جنگ، کارزار و پیکار است. این واژه همچنین به صورت استعاری برای اشاره به رقابتهای شدید یا چالشهای فکری و درونی نیز به کار میرود.
یعنی چه
عبارت نبرد یعنی رویارویی، ستیز، وغا و مصاف در میدان جنگ؛ به معنای پافشاری و مقاومت دو جبهه در برابر یکدیگر که میتواند عینی (نظامی) یا ذهنی (مانند نبرد با نفس یا ترسها) باشد.
مترادف
این واژهها همگی بر مفاهیم درگیری، ستیزه و رویارویی نظامی دلالت دارند و در متون حماسی و ادبی به جای یکدیگر استفاده میشوند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده پایان درگیری، برقراری آرامش و توافق میان طرفین هستند، به عنوان متضاد نبرد شناخته میشوند.
هم خانواده
واژه نبرد از نظر ساختاری جامد است؛ بنابراین کلمات هم-خانواده آن بیشتر به صورت مشتق و مرکب (مانند نبردگاه به معنی میدان جنگ یا نبرده به معنی دلاور و جنگجو) شکل میگیرند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان پهلوی دارد و در اصل از واژههایی مانند «ناورد» یا «نورد» مشتق شده است که به معنی پیچیدن و به هم پیچیدن در حین جنگ و درگیری است.
جمله سازی
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، اگر برای پرسشهایی نظیر جنگ، رزم یا پیکار یک پاسخ ۴ حرفی خواسته شود، واژه «نبرد» جواب اصلی است.
به انگلیسی
برای ترجمه این کلمه در زبان انگلیسی بسته به میزان و سطح درگیری از واژگان متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها Battle است.
جمعبندی و توضیح کامل نبرد
واژه «نبرد» یکی از اصیلترین و کلیدیترین کلمات در ادبیات حماسی و زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه دارد. این واژه در وهله اول یادآور رویارویی نظامی، کارزار و پیکارهای بزرگ تاریخ است که در متون کهنی مانند شاهنامه فردوسی تجلیبخش شجاعت، دلیری و تقابل همیشگی خیر و شر محسوب میشود.
علاوه بر کاربرد نظامی، نبرد در گذر زمان معنایی استعاری و عمیقتر نیز به خود گرفته است. امروزه این کلمه به طور گسترده برای توصیف چالشهای سخت زندگی، رقابتهای فشرده علمی یا ورزشی، و مهمتر از همه، مجاهدتهای درونی انسان در مواجهه با نفس، ترسها و دشواریها به کار میرود که نشاندهنده پویایی مقتدرانه این واژه در فرهنگ ماست.