یعنی چه
پلیدی هم در معنای مادی (چرک، کثافت و فضولات) و هم در معنای معنوی (زشتی اخلاقی، گناه، کفر و شرارت) بهکار میرود و به هر چیزی که ظاهر یا باطن انسان را آلوده کند اشاره دارد.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین معانی را به این مفهوم در زمینههای مادی، اخلاقی و دینی دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده دوری از هرگونه آلودگی ظاهری و باطنی هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی میتوان از واژههای هممعنی مانند رجس یا پلشتی نیز استفاده کرد.
به انگلیسی
بسته به متن که مادی باشد یا اخلاقی و مذهبی، معادلهای انگلیسی متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون اسلامی، واژه رجس دقیقترین معادل برای بیان ابعاد مختلف پلیدی است.
به فارسی
واژه «پلیدی» خود ریشه در فارسی میانه (پهلوی) دارد که به صورت palīd یا palīt به معنی ناپاک به کار میرفته و حاصلمصدر آن در فارسی معیار امروزی همین واژه است.
نماد چیست
در فرهنگ و اساطیر باستان ایران، پلیدی مظهر اهریمن و نیروهای تاریکی است؛ هر چیز فاسد و آلوده جلوهای از شر تلقی میشود. در ادبیات عرفانی و دینی نیز نماد دوری از حقیقت، شرک، و آلودگی باطنی در تقابل با نور و طهارت است.
جمعبندی و توضیح کامل پلیدی
واژه «پلیدی» یکی از مفاهیم عمیق و ریشهدار در زبان فارسی و فرهنگ ایرانی-اسلامی است که ریشههای آن به زبان پهلوی بازمیگردد. این کلمه طیف گستردهای از معانی را در بر میگیرد که از آلودگیها و کثافات مادی و ظاهری آغاز شده و تا انحرافات عمیق اخلاقی، گناه، کفر و خباثت باطنی گسترش مییابد. در واقع، هر چیزی که پاکی اولیه و طهارت ذاتی انسان یا محیط را مخدوش کند، نوعی پلیدی به شمار میرود.
در فرهنگ دینی و قرآنی، این واژه اغلب به عنوان معادل کلمه «رجس» به کار میرود و در دو وجه فقهی (مانند نجاسات ظاهری) و اعتقادی (مانند بتپرستی و بیماریهای قلبی و اخلاقی) تعبیر میشود؛ چنانکه در آیه تطهیر اراده الهی بر دور کردن هرگونه پلیدی از اهلبیت تجلی یافته است. در ادبیات و اساطیر ایران نیز پلیدی همواره در جبهه اهریمن و تاریکی، و در تقابل مستقیم با سپندمینو، نور، پاکی و راستی قرار دارد.