معنی
این واژه به صورت یک مدخل مستقل در لغتنامهها وجود ندارد، بلکه ترکیب کلمه «پوز» (به معنی دهان و بینی حیوان یا مجازاً انسان) به همراه ضمیر متصل دوم شخص مفرد («ـَت») است که معنای «دهان تو» یا «پوزه تو» را میدهد.
یعنی چه
در اصطلاح عامیانه یا اشعار کهن، اشاره به صورت، لب و لوچه یا دهان مخاطب دارد که گاهی بار معنایی کنایی، محاورهای یا تحقیرآمیز به خود میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب با فتحه روی حرف زاء به صورت Pōzat یا Poozat است.
در جدول
پاسخ دقیق چهار حرفی برای این مدخل در جدول کلمات خود واژه «پوزت» یا واژههای هممعنی مانند «پوزه» است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی بر اساس واژه پایه پوز به همراه ضمیر مالکیت دوم شخص تنظیم شدهاند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به پوزه و دهان حیوان یا انسان با ضمیر مخاطب از این واژهها استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی معادلهای نزدیک به این بخش از صورت با ضمیر متصل مخاطب به این صورت بیان میشوند.
به فارسی
برگردان اصیل این ترکیب در زبان فارسی معیار همان پوزه یا دهان متعلق به دوم شخص مفرد است.
جمعبندی و توضیح کامل پوزت
واژه «پوزت» یک لغت مستقل و مجزا در فرهنگهای لغت فارسی مانند دهخدا و معین نیست. این کلمه در واقع از ترکیب اسم «پوز» (به معنی پیرامون دهان و بینی) و ضمیر متصل دوم شخص مفرد («ـَت») ساخته شده است که در مجموع معنای «دهان تو» یا «پوزه تو» را میدهد.
این ترکیب علاوه بر کاربردهای عامیانه و محاورهای امروزی، در ادبیات کلاسیک فارسی نیز سابقه دارد؛ برای نمونه در اشعار منجیک ترمذی به صورت «امروز باز پوزت ایدون بتافته ست» به کار رفته است. بنابراین نباید آن را یک غلط املایی مطلق دانست، بلکه یک ساختار دستوری مضاف و مضافالیه در زبان فارسی است.