یعنی چه
چغامه در لغت به معنی شعر، سرود، ترانه و به طور خاص «قصیده» است؛ یعنی شعری بلند با ابیات همقافیه که ساختاری رسمی و فاخر دارد.
تلفظ
این واژه به صورت چَغامه (با فتحه روی حرف چ) تلفظ میشود و دگرگونی آوایی واژههای چکامه و چگامه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ واژهٔ پنجحرفی «چغامه»، بسته به طراح جدول میتواند خودِ «چغامه»، «چکامه»، «قصیده» یا «چامه» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، برای اشاره به این فرم شعری از واژههای Ode یا Poem استفاده میشود.
به عربی
دقیقترین معادل واژهٔ چغامه در زبان عربی، کلمهٔ «قصیدة» است که ساختاری کاملاً مشابه با تعریف چغامه در فارسی دارد.
به فارسی
در زبان فارسی امروزی، به جای چغامه بیشتر از واژههای همریشه و آشناتر مانند «چکامه»، «چامه» یا واژهٔ وامگرفتهٔ «قصیده» استفاده میشود.
نماد چیست
این واژه ذاتاً یک اصطلاح ساختاری در ادبیات است، اما در فرهنگ ادبی نمادی از شعر فاخر، زبان بلند ادبی و سنت قصیدهسرایی باشکوه ایرانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل چغامه
واژهٔ «چغامه» یکی از کلمات کهن، اصیل و ادبی زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (پارسی میانه) و واژهٔ «چیکامک» دارد. این کلمه در طول تاریخ دچار تحول آوایی شده و به صورتهای چکامه، چگامه، چامه و چغامه در متون کلاسیک ثبت شده است. از نظر معنایی، چغامه به معنای سرود، ترانه و به ویژه «قصیده» است؛ یعنی شعری بلند و استوار که از اصول قافیه و ردیف سنتی پیروی میکند.
امروزه کاربرد واژهٔ چغامه در زبان عامیانه و حتی ادبی معاصر بسیار کمرنگ شده و جای خود را به «چکامه» یا اصطلاح عربی «قصیده» داده است. با این حال، در فرهنگ و ادب پارسی، این کلمه یادآور فصاحت، کلام موزون رسمی و هنر سخنوری شاعران بزرگ ایرانزمین است.