یعنی چه
این اصطلاح در زبان عامیانه و کنایی فارسی به معنای همدمی، مراوده، نشستوبرخاست و داشتن رابطه نزدیک و مداوم با کسی یا گروهی از افراد است.
تلفظ
تلفظ صحیح واژگان اصلی آن به صورت حَشْر (با فتح ح و سکون ش) و نَشْر (با فتح ن و سکون ش) است که در زبان عامیانه حرف واو میان آنها به صورت ضمه (o) خوانده میشود.
در جدول
این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای ۱۲ حرفی نظیر «معاشرت کردن» یا «رفتوآمد داشتن» به کار میرود.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی معمولاً از افعالی مانند to socialize یا to mingle استفاده میشود که برقراری ارتباطات اجتماعی را میرسانند.
به عربی
اگرچه خود ریشههای حشر و نشر عربی هستند، اما برای رساندن این مفهوم کنایی در عربی معاصر از واژگانی چون معاشرة و مخالطة استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزین فارسی این عبارت شامل واژههایی چون نشستوبرخاست، رفتوآمد، همنشینی، نزدیکبودن و مراوده داشتن است.
در قرآن
ترکیب فعلی «حشر و نشر داشتن» به این صورت در قرآن نیامده است، اما ریشه «حشر» (مانند حُشِرَت در سوره تکویر به معنی گردآوری) و ریشه «نشر» (مانند نُشِرَت به معنی گشودن نامهها) بارها در خصوص وقایع روز قیامت به کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت نماد فیزیکی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در مفهوم عرفی و زبانی، نمادی از تعاملات نزدیک، آمیختگی اجتماعی و پیوندهای مستمر انسانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حشرونشر داشتن
اصطلاح عامیانه و کنایی «حشرونشر داشتن» از ترکیب دو واژه عربی «حشر» (به معنی گردآوردن و جمع کردن) و «نشر» (به معنی گستردن و پراکندن) پدید آمده است. این دو واژه در اصل و در فرهنگ دینی یادآور وقایع معاد و روز قیامت یعنی زنده شدن و گردهمآیی انسانها هستند؛ اما با ورود به زبان فارسی، تغییر معنایی یافته و مجازاً برای نشان دادن برخوردها، دیدارهای مکرر و جدا شدنهای پیدرپی با افراد استفاده میشوند.
امروزه وقتی میگوییم کسی با دیگری حشرونشر دارد، منظورمان این است که آنها رابطهای صمیمانه، مستمر و رفتوآمدی نزدیک دارند. جالب اینجاست که این ترکیب عینا به زبان ترکی استانبولی نیز وارد شده و عبارت «Haşır neşir olmak» در آن زبان هم به معنی سر و کار داشتن صمیمانه با یک شخص یا حتی مشغول بودن شدید با یک کتاب و کار به کار میرود.