یعنی چه
این واژه دو کاربرد عمده دارد؛ در زبان و گویش بلوچی به عنوان اصطلاحی برای ابراز تشکر، قدردانی و سپاسگزاری به کار میرود. در ساختار زبان فارسی، ترکیبی از «منت» و پسوند «وار» است که به معنای کاری همراه با احسانشماری، ناچاری یا به رخ کشیدن در آینده (منتآمیز) افاده معنی میکند.
تلفظ
تلفظ این واژه با تشدید روی حرف نون به صورت «مِنَّتوار» صورت میگیرد.
در جدول
این کلمه در بازیهای شرح در متن و جداول متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «سپاسگزار بلوچی» یا «منتآمیز» مطرح میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه در معنای گویش بلوچی (تشکر) یا ترکیب فارسی (با منت) به کار رود، معادلهای انگلیسی آن متفاوت خواهد بود.
به عربی
ریشه بخش اول این واژه (منت) عربی است و در زبان عربی برای بیان شکرگزاری از واژگان شاکر و ممتن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی معیار برای این واژه شامل سپاسگزار و قدردان (در وجه گویشی) و واژههای منتآمیز، مرهون یا از روی ناچاری (در وجه ترکیبی) میباشند.
نماد چیست
این واژه در اسطورهشناسی نماد خاصی ندارد، اما در سطح معنایی و فرهنگ عامه، نمادی از ابراز فروتنی و قدردانی در برابر نیکی دیگران به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل منتوار
واژه «منتوار» یک کلمه ششحرفی است که کاربرد دوگانهای دارد. از یک سو در فرهنگ لغات و گویش اصیل بلوچی به طور گسترده به معنای «ممنون»، «سپاسگزار» و «شاکر» برای ابراز قدردانی به کار میرود. از سوی دیگر، در ساختار زبان فارسی معیار به عنوان یک واژه ترکیبی حاصل از «منت» (ریشه عربی به معنی احسانشماری) و پسوند فارسی «وار» شناخته میشود که معنای «با اکراه»، «منتآمیز» و انجام کاری از روی ناچاری را منتقل میکند.
اگرچه خود این واژه ترکیبی در متن قرآن مجید عیناً ذکر نشده است، اما ریشه آن یعنی «منّت» در آیات متعددی با بارهای معنایی مختلف (مانند نکوهش منتگذاری انسانها بر یکدیگر) آمده است. این کلمه در طرح سوالات جدول نیز به دلیل ساختار ششحرفی و معنای خاص گویشی خود کاربرد دارد.