یعنی چه
حظائر در لغت جمع مکسر واژهٔ «حظیره» است. این کلمه به معنای هر نوع چهاردیواری، حصار، آغل یا محیط بستهای است که برای حفاظت و نگهداری از دام، خرما، یا اشیاء دیگر ساخته میشود.
جمله سازی
تلفظ
این واژه به صورت حَظائِر (حَ - ظا - ئِر) تلفظ میشود و در زبان فارسی تفاوت آوایی میان «ز»، «ذ»، «ظ» و «ض» در آن رعایت نمیشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه حظائر به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی مثل «جمع حظیره»، «آغلها» یا «محوطههای محصور» به کار میرود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (ح-ظ-ر) به معنی منع و حصار کشیدن مشتق شده است.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: آغلها، آستینها (محل نگهداری گوسفندان)، سراها، محوطهها، حصارها و چهاردیواریها.
در قرآن
خود واژهٔ «حظائر» به صورت جمع در متن قرآن نیامده است؛ اما همخانوادههای آن مانند «المُحْتَظِر» (در آیه ۳۱ سوره قمر به معنی صاحب حظیره و محوطهساز) و «مَحْظُوراً» (در آیه ۲۰ سوره اسراء به معنی منعشده) به کار رفتهاند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون دینی، ترکیب «حظیرةالقدس» (که جمع آن حظائر القدس میشود) نماد و استعاره از عالم ملکوت، بهشت برین، عالم پاکی و مرتبه تقرب الهی است که روح انسان پس از تجرد به آنجا پرواز میکند.
جمعبندی و توضیح کامل حظائر
واژهٔ «حظائر» یک کلمهٔ اصیل با ریشهٔ عربی (ح-ظ-ر) است که به عنوان جمع مکسر «حظیره» وارد زبان فارسی شده است. معنای اولیه و مادی آن به محوطههای محصور، چهاردیواریها و آغلهایی اشاره دارد که برای حفاظت از دامها یا نگهداری کالاها و اشیاء از فضای باز جدا میشوند. از این رو، در ساختار معنایی آن، مفهوم «منع، حفاظت و مرزبندی» نهفته است.
علاوه بر این کاربرد مادی، حظائر در ادبیات اسلامی و عرفانی صاحب یک بار معنایی معنوی و نمادین نیز شده است. اصطلاح «حظیرة القدس» که در متون حدیثی و عرفانی فراوان دیده میشود، به مرزهای عالم قدسی، بهشت و جایگاه پاکان اشاره دارد و حظائر در این سیاق، نماد مکانهای امن، مراقبتشده و ملکوتی هستند که دست ناپاکان به آنها نمیرسد.