یعنی چه
این واژه به آخرین نقطه، مرز یا فرجام یک چیز اشاره دارد و در کاربردهای ادبی و روزمره به معنی کمال و بیشترین مقدار یک کیفیت نیز به کار میرود.
مترادف
متضاد
ریشه
این واژه از کلمه عربی «نِهایة» گرفته شده است که در اصل به معنای بازداشتن، به پایان رسیدن و منع کردن است و پس از ورود به زبان فارسی همان معنای پایان و انتها را حفظ کرده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی نظیر آخر، پایان، حد نهایی یا سرانجام به صورت پنج حرفی، کلمه «نهایت» است.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
معادلهای اصیل و سره فارسی برای این واژه شامل کلماتی چون پایان، فرجام، سرانجام، انجام، و کرانه هستند که در متون مختلف جایگزین نهایت میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل نهایت
واژه نهایت یکی از ارکان کلیدی در ادبیات، عرفان و زبان روزمره فارسی است که برای تبیین مرزها، حد آخر و غایت هر چیزی به کار میرود. این کلمه اگرچه ریشهای عربی دارد، اما در ساختار زبان فارسی به خوبی بومیسازی شده و مفاهیمی چون عاقبتبخشی و رسیدن به اوج کمالِ یک صفت را به دوش میکشد.
در نگاهی عمیقتر، نهایت نشاندهنده ایستگاه پایانی یک مسیر، زمان یا مقدار است که در مقابل آن مفاهیمی چون آغاز و بدایت قرار دارند. بررسی همخانوادههای این کلمه مانند منتهی و انتها نشان میدهد که این مفهوم همواره با ابعاد اندازهگیری و شناخت مرزهای هستی در پیوند است.