یعنی چه
این اصطلاح در زبان فارسی به فردی اطلاق میشود که خصلت ناسپاسی و بیحیایی را همزمان دارد؛ یعنی نه تنها قدردان محبت و نیکی دیگران نیست، بلکه با پردهدری و بدون ملاحظه، رفتاری زشت و طلبکارانه از خود بروز میدهد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب کنایی به صورت «بی» (bī) + «چشم» (čašm) + «و» (o) + «رو» (rū) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «بی چشم و رو» به عنوان پاسخ ۸ حرفی برای هدایت به کنایه از شخص بیحیا، گستاخ یا نمکنشناس استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، اگر جنبه ناسپاسی مد نظر باشد از Ungrateful و اگر جنبه وقاحت و بیشرمی مقصود باشد از Shameless یا Brazen استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم بیچشمورویی، ترکیبات مربوط به کفران نعمت یا وقاحت اخلاقی به کار میروند.
به ترکی
واژه Yüzsüz در ترکی استانبولی دقیقترین معادل ساختاری (بیرو) و Nankör دقیقترین معادل مفهومی برای نمکنشناسی است.
به فارسی
در زبان فارسی اصطلاحات و واژههای متعددی هممعنی این عبارت هستند. از نظر ساختاری نیز این کلمه یک صفت مرکب کنایی کاملاً فارسی است که از پیشوند نفی «بی» و دو اسم «چشم» و «رو» ساخته شده است.
نماد چیست
این عبارت نماد مادی یا حیوانی خاصی ندارد؛ بلکه در فرهنگ رفتاری ایرانیان، مظهر و نماد بارز «پردهدری اخلاقی» و «کفران محبت» است. چشم در فرهنگ کنایات فارسی مظهر شرم و نگاه ملاحظهگر است و رو مظهر آبرو؛ در نتیجه این اصطلاح نماد کسی است که نه ملاحظه دارد و نه آبرو.
جمعبندی و توضیح کامل بی چشم و رو
اصطلاح «بی چشم و رو» یکی از ترکیبات کنایی و عامیانه بسیار پرکاربرد در زبان فارسی است که رفتارهای ناپسند اخلاقی شامل ناسپاسی و بیحیایی را به طور همزمان توصیف میکند. ریشه این کنایه به باورهای فرهنگی بازمیگردد که در آن «چشم» را مظهر حیا و نگاه ملاحظهگر، و «رو» را مظهر آبرو و خجالت میدانند؛ بنابر این، فرد بیچشمورو کسی است که گویی شرم در چشمانش و سرخشدگی ناشی از خجالت در صورتش وجود ندارد.
این واژه اصالتی کاملاً فارسی دارد و اگرچه در متون دینی مانند قرآن مستقیماً نیامده، اما از نظر معنایی با مفاهیمی چون کفران نعمت، جحود و ناسپاسی همپوشانی کامل دارد. در روابط اجتماعی، این صفت به کسانی نسبت داده میشود که پاسخ نیکی را با بدی یا بیاحترامی میدهند و حرمتها را میشکنند.