یعنی چه
«ذات البروج» ترکیبی عربی به معنای «دارای برجها» است. در اصطلاح نجوم قدیم و متون دینی، به آسمان یا فلکی اشاره دارد که دوازده برج ستارهشناسی (مانند حمل، ثور، جوزا و...) و مسیر حرکت خورشید، ماه و ستارگان در آن قرار گرفته است.
تلفظ
این عبارت با ضمه روی تاء ممتد به کلمه بعدی وصل میشود و به صورت «ذاتُ البروج» تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ عبارت «آسمانِ دارای برجها» یا «فلک هشتم در نجوم قدیم» کلمه «ذات البروج» با ۹ حرف است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، بسته به متن میتوان از اصطلاحات توصیفی آسمان ستارگان یا واژه نجومی Zodiac استفاده کرد.
به عربی
این ترکیب خود ریشه خالص عربی دارد و در متون کهن به همین صورت یا به شکل منطقه البروج به کار میرود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل «آسمانِ دارای برجها»، «آسمانِ پرستاره» و «سماء دارای منزلگاههای ستارگان» است که به نظم هندسی افلاک اشاره دارد.
در قرآن
این عبارت در آیه اول سوره بروج به صورت «وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ» آمده است. خداوند در این آیه به آسمانی که دارای برجهای مستحکم و منازل مشخص برای ستارگان است، سوگند یاد میکند که نشاندهنده عظمت و تدبیر در آفرینش است.
نماد چیست
ذات البروج در فرهنگ اسلامی و نجومی، نماد قانونمندی جهان، عظمت خلقت الهی، حرکت حسابشده صور فلکی و همچنین سنجش دقیق زمان و ماههای سال خورشیدی است.
جمعبندی و توضیح کامل ذات البروج
عبارت «ذات البروج» یک ترکیب اصیل عربی-قرآنی است که به معنای «صاحب برجها» یا «آسمانِ دارای صورتهای فلکی» در زبان فارسی رواج یافته است. در نجوم کهن، این اصطلاح به فلک هشتم یا همان پهنهای از آسمان اطلاق میشد که دوازده برج معروف ستارهشناسی (از حمل تا حوت) در آن پدیدار و مستقر هستند.
شهرت اصلی این واژه به آیه اول سوره مبارکه بروج بازمیگردد که خداوند در آن به این آسمان شگفتانگیز و آراسته سوگند یاد کرده است. مفسران و دانشمندان این تعبیر را نشانهای آشکار از تدبیر الهی، نظم استوار کیهانی و بنای مستحکم عالم خلقت میدانند که با مسیرهای دقیق ستارگان و سیارات آراسته شده است.