یعنی چه
این اصطلاح به معنای پدید آوردن یک خلقت جدید و بیسابقه است. در دیدگاههای مختلف، به نو شدن مداوم جهان یا بازآفرینی انسانها پس از مرگ تعبیر میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند نوآفرینی، بازآفرینی و تجدید آفرینش با این مفهوم همخوانی دارند.
به انگلیسی
در متون فلسفی و کلامی غرب، برای رساندن مفهوم خلق مدام یا آفرینش نو از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب وصفی در اصل از زبان عربی و متن قرآن کریم وارد ادبیات فارسی، کلامی و فلسفی شده است.
به فارسی
در زبان فارسی امروزی و متون معاصر، اصطلاحاتی چون نوآفرینی، بازآفرینی، خلقت تازه و پیدایش دوباره به عنوان برگردانهای دقیق این مفهوم به کار میروند.
در قرآن
این عبارت چندین بار در قرآن ذکر شده است؛ از جمله در سوره ق آیه ۱۵ («بَلْ هُمْ فِي لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ») که به شک منکران در معاد اشاره دارد، و در سوره فاطر آیه ۱۶ که به قدرت خدا در از بین بردن یک قوم و آوردن خلقی جدید تاکید میکند.
نماد چیست
برای این اصطلاح نماد بصری یا سمبل مادی خاصی وجود ندارد. با این حال، در حوزه عرفان و حکمت نظری، این واژه نماد تغییر لحظهبهلحظه هستی (تجدد امثال) و وابستگی مطلق جهان به فیض الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل خلق جدید
عبارت «خلق جدید» یک ترکیب وصفی قرآنی، کلامی و عرفانی است که در مرتبه نخست به قدرت بیپایان الهی در بازآفرینی انسانها در روز رستاخیز و معاد اشاره دارد. این اصطلاح در برابر منکرانی مطرح میشود که زنده شدن مجدد مردگان را محال میپنداشتند.
در سیر تطور فلسفی و عرفانی، این واژه جایگاه ویژهای در مکتب ابنعربی پیدا کرد و به عنوان پایهای برای نظریه «تجدد امثال» قرار گرفت. بر اساس این دیدگاه، جهان در هر لحظه نابود شده و در آنِ بعدی خلق جدیدی صورت میگیرد، به طوری که ثبات ظاهری دنیا ناشی از پیوستگی این آفرینشهای مداوم است.