یعنی چه
منزوی به فردی گفته میشود که از اجتماع، آمیزش با مردم و فعالیتهای جمعی دوری میزند و خلوت، تنهایی یا گوشهنشینی را ترجیح میدهد. این حالت میتواند ناشی از ویژگیهای شخصیتی مانند درونگرایی شدید یا شرایط روحی خاص باشد.
متضاد
واژههایی که نقطه مقابل گوشهنشینی و انزوا هستند و بر حضور در اجتماع و ارتباط با دیگران دلالت دارند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مُنْزَوِی (m-on-za-vi) تلفظ میشود و از واژه عربی مُنْزَوٍ مشتق شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه منزوی معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون گوشهگیر یا خلوتنشین کاربرد دارد و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و میزان اختیاری یا اجباری بودن این دوری، از معادلهای مختلف فوق در زبان انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد (از باب انفعال و ریشه ز-و-ی) و در زبان عربی معاصر نیز با ساختاری مشابه به کار میرود.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، «عنقا» یا همان سیمرغ به دلیل قافنشینی و دوری از چشم خلایق، بلندترین نماد عزلت و انزوا است. در ادبیات مدرن و روانشناسی رفتاری نیز حیواناتی چون خرس قطبی، پلنگ یا جغد به دلیل زیست مستقل و انفرادی، نماد زندگی منزوی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل منزوی
واژه منزوی ریشهای عربی دارد و در زبان فارسی برای توصیف افرادی به کار میرود که آگاهانه یا بر اساس شرایط، از معاشرت با دیگران دست کشیده و خلوت و تنهایی را برگزیدهاند. این مفهوم در ادبیات عرفانی ما گاه بار مثبت و ارزش زاهدانه داشته (مانند گوشهنشینی برای عبادت و تفکر)، در حالی که در روانشناسی و جامعهشناسی مدرن ممکن است نشانهای از افسردگی یا گریز ناخواسته از تعاملات اجتماعی قلمداد شود.
از نظر ساختاری، این کلمه پنجحرفی کاربرد زیادی در جدولهای کلمات متقاطع دارد و مترادفهای متعددی نظیر خلوتنشین، معتکف و عزلتگزین برای آن مطرح است. شناخت ابعاد معنایی این واژه به درک بهتر متون ادبی و اصطلاحات روانشناختی کمک شایانی میکند.