یعنی چه
«قباحت داشتن» به معنای آن است که انجام دادن کاری یا بروز حالتی، از نظر عقل، شرع یا عرف جامعه ناپسند، قبیح و دور از ادب باشد و موجب سرزنش یا شرمندگی گردد.
تلفظ
تلفظ دقیق این ترکیب فعلی به صورت قَباحَت داشتن (qabāhat dāštan) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خود واژه «قباحت داشتن» با ۱۰ حرف یا معادلهای آن مثل «قبح» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که دال بر شرمآور بودن یا ناهنجار بودن یک عمل هستند استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب از مصدر عربی «قباحة» گرفته شده و در زبان عربی با افعال یا ساختارهای مشابه برای بیان ناپسندی یک فعل به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و سره فارسی برای این عبارت شامل زشتی داشتن، نازیبایی رفتاری، ناپسند بودن و مایه شرمساری بودن است.
نماد چیست
این اصطلاح یک مفهوم انتزاعیِ اخلاقی و عرفی است و در فرهنگ یا اساطیر، نماد بصری یا نشانهٔ مادی خاصی ندارد، اما در ادبیات نماد کار ناپسند اجتماعی یا بیآبرویی است.
جمعبندی و توضیح کامل قباحت داشتن
ترکیب فعلی «قباحت داشتن» از واژه عربی قباحت (ریشه ق ب ح) و فعل فارسی داشتن ساخته شده است. این اصطلاح در زبان فارسی برای توصیف اعمال، گفتار یا حالتهایی به کار میرود که از نظر اخلاقی، شرعی یا عرفی زشت، زننده و مایه شرمساری تلقی میشوند.
اگرچه خود کلمه قباحت در قرآن نیامده، اما همخانواده آن مانند «مقبوحین» (به معنی طردشدگان و ننگینشدگان) در سوره قصص استفاده شده است. این واژه در ادبیات و گفتگوهای روزمره، ابزاری برای نقد و سرزنش رفتارهای ناهنجار و دور از شأن انسانی است.