یعنی چه
این کلمه یک ساختار فعلی مضارع در زبان عربی (مخاطب یا غایب مؤنث) به همراه ضمیر متصل است که با توجه به ریشهشناسی آن، دو معنای اصلی دارد: یکی عضوعضو کردن و تجزیه نمودن یک چیز، و دیگری دروغ بستن، سحر کردن یا تهمت زدن.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کشوری و طراحان معما، این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
ترجمه دقیق آن بر اساس ریشه اول عـضـو به معنای تقسیم کردن و بر اساس ریشه دوم عـضـه به معنای افترا زدن است.
به عربی
مترادفهای فعلی هممعنا در خود زبان عربی شامل عباراتی است که مفهوم تقسیم یا تهمت را میرسانند.
به فارسی
معادل دقیق روان فارسی این عبارت فعلی، «آن را تکهتکه میکنی» یا «به او تهمت میزنی» است و به عنوان واژه اصیل مستقل در فارسی کاربرد ندارد.
در قرآن
خود لفظ «تعضها» در متن قرآن وجود ندارد، اما همخانواده مستقیم آن کلمه «عِضین» است که در آیه «الَّذِینَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِینَ» به کار رفته؛ یعنی کسانی که آیات قرآن را به نفع خود تکهتکه و بخشبخش کردند.
نماد چیست
از آنجا که این عبارت یک صیغه فعلی عربی همراه با ضمیر است، نماد فرهنگی، اسطورهای، تاریخی یا ملی خاصی در ادبیات به شمار نمیآید.
جمعبندی و توضیح کامل تعضها
واژه «تعضها» یک لفظ مستقل یا اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب فعلی مشتق از زبان عربی است که از فعل مضارع «تعض» و ضمیر متصل مؤنث «ها» تشکیل شده است. در ریشهشناسی زبان عربی برای این کلمه دو مبنای اصلی ذکر کردهاند؛ اگر آن را از ریشه «عضو» یا «عضی» بدانیم، به معنای تکهتکه کردن، بخشبخش نمودن و تجزیه کردن یک شیء است. اما اگر آن را از ریشه «عضه» و بر اساس لغت قریش معنا کنیم، به مفاهیمی چون دروغ بستن، افترا زدن، افسون کردن و نمامی اشاره دارد.
این اصطلاح و همخانوادههای آن بیشتر در متون مذهبی، احادیث و تفاسیر قرآنی کاربرد دارند. معروفترین کاربرد همخانواده آن در آیه ۹۱ سوره مبارکه حجر است که واژه «عضین» را برای کسانی به کار برده که آیات الهی را بخشبخش کرده و تنها آنچه را به سودشان بوده پذیرفتهاند. در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک واژه ۵ حرفی با تکیه بر معانی یاد شده مطرح میشود.