یعنی چه
ملتمسین در لغت به معنی کسانی است که با تضرع، اصرار و خواهش، تقاضای براورده شدن حاجت یا خواستهای را دارند. این واژه جمع مؤدبانه و رسمی «ملتمس» است.
تنزّه/تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با ضمه روی میم اول، سکون روی لام، فتح روی تاء، فتح روی میم دوم و کسره زیر سین است که به صورت مُلْتَمِسین خوانده میشود.
در جدول
این کلمه در جدول کلمات متقاطع به عنوان پاسخ برای راهنماهای «خواهشکنندگان»، «التماسکنندگان» یا «درخواستکنندگان» کاربرد دارد و دقیقاً ۷ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به لحن متن، عباراتی که نشاندهنده درخواست، دعا یا تقاضای رسمی و خاضعانه باشند به عنوان معادل به کار میروند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از افعال yalvarmak (التماس کردن) و rica etmek (خواهش کردن) در ساختار صفت فاعلی جمع استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل خواهندگان، خواهشکنندگان، درخواستکنندگان و در متون ادبی و دینی، زاریکنندگان و پناهآورندگان است.
در قرآن
عین واژهٔ «ملتمسین» در قرآن کریم یافت نمیشود؛ اما فعل امر همخانواده آن یعنی «فَالْتَمِسُوا» (پس طلب کنید / بجویید) در آیه ۱۳ سوره مبارکه حدید به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ملتمسین
واژه مُلتمسین یک صفت فاعلی جمع عربی از ریشه «ل م س» و باب افتعال (التماس) است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه در معنای حقیقی به افرادی اشاره دارد که با خضوع، فروتنی و اصرار فراوان دست به دامن دیگری میشوند تا نیاز یا خواستهشان برطرف شود.
در فرهنگ عامه و بستر مذهبی جامعه ایرانی، این کلمه بیشتر در ترکیب معروف «ملتمسین دعا» به کار میرود؛ عبارتی که به مؤمنان و حاجتمندانی اشاره دارد که از دیگران میخواهند در اوقات مناجات و راز و نیاز، آنها را از دعای خیر خود فراموش نکنند.
از نظر ساختار ادبی، این واژه دارای بار معنایی نیاز، ادب و اشتیاق است و در متون ادبی و عرفانی فارسی نیز نمادی از انسانِ سالک و نیازمند در برابر غنا و بینیازی مطلق پروردگار به شمار میرود.