یعنی چه
علم حیوان یا علمالحیوان یک اصطلاح کهن علمی است که به بررسی همهجانبهی جانوران، فواید، زیانها و ویژگیهای زیستی آنها اختصاص دارد و امروزه با نام جانورشناسی یا زیستشناسی جانوری شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «عِلْمِ حَیَوان» (el-me hayavān) است و در زبان عربی به صورت «عِلْمُ الحَیَوان» ادا میشود.
در جدول
پاسخ دقیق این پرسش در جدول خودِ واژه «علم حیوان» با ۸ حرف است. همچنین معادلهای آن مانند جانورشناسی نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و متون علمی جهان، برای این رشته از واژه علمی Zoology یا مفهوم کلیتر Animal Biology استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و در متون کهن و معاصر عربی به همین صورت یا به شکل جمع علمالحیوانات به کار میرود.
به فارسی
رایجترین و دقیقترین معادلهای فارسی امروزی برای این اصطلاح، واژههای «جانورشناسی» و «حیوانشناسی» هستند.
نماد چیست
خود اصطلاح علم حیوان به عنوان یک واژه علمی نماد باستانی منفردی ندارد؛ اما در فرهنگ و دایرةالمعارفها نماد دنیای طبیعت و شناخت مخلوقات است. امروزه در نشانهای آکادمیک این رشته از نمادهایی مانند ردپای جانوران یا تکیاختهایها استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل علم حیوان
واژه ترکیبی «علم حیوان» (یا علمالحیوان) از اصطلاحات کهن و اصیل در تاریخ علم تمدن اسلامی و زبان فارسی است. این دانش که ریشه در واژگان عربی «علم» و «حیوان» (به معنی زنده بودن و مظهر حیات) دارد، برای ترجمه و گسترش آثار طبیعی دانشمندان باستان نظیر ارسطو به کار میرفته و به بررسی ویژگیها، ساختار بدنی، رفتارها و فواید و زیانهای جانداران غیرانسانی میپرداخته است.
در ساختار زبانی و دانشگاهی امروزی، این اصطلاح جای خود را به واژگان روانی چون «جانورشناسی» و «زیستشناسی جانوری» داده است. جالب توجه است که خود این ترکیب اصطلاحی در قرآن کریم نیامده، اما ریشه آن یعنی واژه «الحیوان» یکبار در آیه ۶۴ سوره عنکبوت به معنای «زندگی حقیقی و سرای آخرت» به کار رفته است.
در جداول کلمات متقاطع و منابع لغوی، این عبارت دقیقاً از ۸ حرف تشکیل شده و مفهوم مقابل و تقابلی آن در علوم کهن «علم النبات» (گیاهشناسی) و «علم جماد» (کانیشناسی) بوده است که امروزه همگی زیرمجموعه علوم طبیعی و زیستی محسوب میشوند.