یعنی چه
«بنی تغلب» در لغت به معنای فرزندان و نوادگان شخصیتی به نام «تغلب بن وائل» است. در بستر تاریخ و ادبیات، این عبارت به یکی از مقتدرترین، سرسختترین و مشهورترین قبایل عرب شمال (عدنانی) اشاره دارد که به جنگاوری و شعر حماسی پرآوازه بودند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَنی تَغْلِب» (با فتح تاء و سکون غین و کسر لام) است که در حالت رفع به صورت «بَنو تَغْلِب» نیز خوانده و نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ به طایفه یا قبیله مشهور عرب پیش از اسلام، «بنی تغلب» با ۷ حرف یا «تغلب» با ۴ حرف است.
به انگلیسی
در متون تاریخی و دانشنامههای انگلیسیزبان، از این قبیله با نامهای Banu Taghlib یا Taghlib tribe یاد میشود.
به فارسی
معادل یا برگردان روان این اصطلاح در زبان فارسی «تغلبیان» یا «خاندان تغلب» است که به منتسبان این قبیله اشاره دارد.
در قرآن
نام قبیلهٔ «بنی تغلب» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما در تاریخ صدر اسلام، این قبیله به دلیل پافشاری بخش زیادی از اعضای آن بر آیین مسیحیت و توافقات خاص مالیاتیشان با حکومت اسلامی، بسیار مطرح بودهاند.
نماد چیست
بنی تغلب در فرهنگ و ادبیات عرب نماد سرسختی در نبرد، شعر حماسی جاهلی (مانند معلقه عمرو بن کلثوم) و انتقامجوییهای طولانیمدت تاریخی مانند «جنگ بسوس» در برابر قبیله رقیبشان یعنی بنیبکر هستند.
جمعبندی و توضیح کامل بنی تغلب
«بنی تغلب» نام یکی از بزرگترین و متنفذترین قبایل عرب عدنانی از شاخه ربیعه است که ریشه لغوی آن از «غلب» به معنای چیره شدن و پیروز شدن میآید. این طایفه در دوران پیش از اسلام و صدر اسلام در نواحی شمال شبهجزیره عربستان، شام و میانرودان (عراق امروزی) سکونت داشتند و به شجاعت بیباکانه و تعصب شدید قبیلهای شهرت داشتند.
این قبیله در تاریخ اسلام نقشی متمایز داشت؛ چرا که برخلاف بسیاری از قبایل دیگر، تا مدتها بر آیین مسیحیت خود باقی ماندند. بنی تغلب در ادبیات عرب به واسطه شاعران بزرگی چون عمرو بن کلثوم و اخطل، و در تاریخ به دلیل جنگهای چهلساله و خونین «بَسوس» با قبیله خویشاوند و رقیبشان یعنی بنیبکر، به نمادی از حماسه، پایداری و انتقام قبیلهای تبدیل شدهاند.