یعنی چه
«تاشی خاتون» یک واژه عام لغوی نیست، بلکه نام یک زن قدرتمند، ثروتمند و خیرخواه در قرن هشتم هجری است. او همسر امیر محمود شاه اینجو و مادر پادشاه معروف شیراز (ممدوح حافظ) بود که به دلیل اقدامات عمرانی و مذهبی فراوانش در تاریخ شناخته شده است.
تلفظ
این ترکیب از دو جزء «تاشی» (Ta-shi) و «خاتون» (Kha-tun) تشکیل شده است که هر دو ریشه در زبانهای کهن منطقه دارند.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این عبارت معمولاً به عنوان پاسخ سؤالاتی نظیر «مادر شاه شیخ ابواسحاق» یا «واقف و بازساز بزرگ بارگاه شاهچراغ» با تعداد ۹ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
به عنوان یک اسم خاص تاریخی، در منابع انگلیسیزبان به صورت فنوتیپیک نگارش میشود.
به ترکی
هر دو جزء این نام ریشه ترکی دارند؛ «تاش» به معنای سنگ یا همتا و «خاتون» به معنای بانو و زن اشرافی است.
به فارسی
از نظر برگردان معنایی اصطلاحات تاریخی در فارسی، میتوان آن را معادل «بانوی بزرگ اشرافی» یا «ملکه مادر» در دوران آلاینجو دانست که در متون تاریخی شیراز ثبت شده است.
جمعبندی و توضیح کامل تاشی خاتون
تاشی خاتون یک واژه یا اصطلاح عمومی در لغتنامه نیست، بلکه یک اسم خاص (علم) متعلق به یکی از برجستهترین و متنفذترین زنان تاریخ ایران در قرن هشتم هجری است. او همسر امیر محمود شاه و مادر شاه شیخ ابواسحاق اینجو، فرمانروای معروف شیراز و ممدوح خواجه حافظ شیرازی بود.
این بانوی بزرگ به خاطر ثروت فراوان، نفوذ سیاسی و بهویژه اقدامات خیرخواهانه و عمرانی گستردهاش در جنوب ایران شهرت دارد. بزرگترین میراث او بازسازی، توسعه و وقف املاک فراوان برای بارگاه شاهچراغ در شیراز است. همچنین یک نسخه خطی بینظیر و مذهب از قرآن کریم به دستور او خطاطی و وقف این آستان شد که در تاریخ هنر به «قرآن تاشی خاتون» معروف است و نمادی از حمایت زنان از هنر و مذهب در آن دوران به شمار میرود.