یعنی چه
«بر زبان آوردن» یک فعل مرکب کنایی در زبان فارسی است که به معنای تکلم، ادا کردن، ذکر کردن و آشکار ساختن سخن یا رازی با گفتار به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت مرکب به صورت [بَ.زَ.بان.آ.وَرْ.دَنْ] است که از حرف اضافه «بر»، اسم «زبان» و فعل «آوردن» تشکیل شده است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان معادل کلماتی چون گفتن، اظهار کردن یا تلفظ کردن به کار میرود و دقیقاً ۱۱ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و سیاق متن، میتوان از افعالی مانند to express برای بیان کردن یا to utter برای جاری کردن سخن بر لب استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی افعال مختلفی معادل این اصطلاح هستند؛ به عنوان نمونه «نطق» به معنای سخن گفتن و «ذکر» به معنای نام بردن و یاد کردن است.
نماد چیست
این عبارت فعل و کنایهای زبانی است و نماد مادی یا باستانی خاصی ندارد، اما در ادبیات کلاسیک فارسی معمولاً برای تأکید بر آشکار ساختن مکنونات قلبی، افشای رازها یا جاری کردن سوگند بر لب به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل برزبان آوردن
عبارت «بر زبان آوردن» یکی از مصادر مرکب و کنایات اصیل و دیرین در زبان و ادبیات فارسی است. این اصطلاح از ترکیب حرف اضافه، اسم و فعل ساخته شده و معنای تحتاللفظی آن آوردن کلام بر سطح گفتار است. در اشعار و متون کلاسیک فارسی، نظیر اشعار نظامی گنجوی، از این تعبیر برای بیان آشکار افکار، قسم خوردن یا آشکار کردن رازهای پنهان استفاده شده است.
از نظر معنایی، این واژه با مفاهیمی چون ذکر کردن، اظهار نمودن، تلفظ و گفتن همپوشانی کامل دارد و متضاد آن کلماتی مثل کتمان کردن، سکوت نمودن و دم فروبستن است. گرچه خود این عبارت فارسی در قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن در قالب افعالی چون «قالوا بألسنتهم» به چشم میخورد که نشاندهنده جاری کردن سخن بر زبان است.