یعنی چه
دیدار اسم مصدر از دیدن است که در وهله اول به ملاقات و برخورد حضوری میان افراد اشاره دارد. در متون کهن و ادبیات فارسی، این واژه مجازاً به معنای روی، صورت، رخسار و همچنین قوه بینایی و نگاه نیز به کار رفته است.
مترادف
این واژهها در بافتهای مختلف عاطفی، رسمی، ادبی و کهن میتوانند به جای دیدار استفاده شوند.
هم خانواده
واژههایی که با دیدار ریشه مشترک دارند و از فعل دیدن یا بینش مشتق شدهاند.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً برای راهنماییهایی نظیر «ملاقات» یا «چهره و رخسار»، کلمه ۵ حرفی دیدار مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به متن و نوع مواجهه، از واژههای متفاوتی در انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم دیدار با واژههایی نظیر لقاء و زیارة که بار معنایی نزدیکی دارند بیان میشود.
جمعبندی و توضیح کامل دیدار
واژه «دیدار» یکی از اصیلترین و زیباترین واژگان زبان پارسی است که ریشه در زبان پهلوی (فارسی میانه) دارد. این کلمه در معنای نخستین خود بر کنشِ متقابل دیدن، ملاقات و حضور نزد کسی دلالت میکند؛ اما دامنه معنایی آن در طول تاریخ ادبیات فارسی فراتر رفته و به عنوان مجاز از رخسار، صورت و تجلی جمال معشوق نیز به کار رفته است.
در ادبیات عرفانی و عاشقانه، دیدار فراتر از یک ملاقات ساده، نماد وصال، پایان یافتن دوران تلخ هجران و فراق، و شهود حقیقت است. شاعران بزرگی چون حافظ و مولانا بارها این واژه را برای بیان لحظه باشکوه رسیدن عاشق به معشوق یا عروج انسان به مرتبه قرب الهی به تصویر کشیدهاند. این واژه خالص فارسی، در مفاهیم قرآنی نیز با تعابیری همچون «لقاء الله» همپوشانی دارد.