یعنی چه
واژهٔ «نفرتآور» به عنوان صفت برای توصیف امور، رفتارها یا پدیدههایی به کار میرود که به شدت دور از پسند بوده و در انسان حس کراهت، اشمئزاز و رمیدگی ایجاد میکنند.
تنزلو/تلفظ
این کلمه متشکل از دو بخش «نفرت» (سکون فاء و فتح راء) و «آور» (بن مضارع آوردن) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ اصلی خودِ واژهٔ «نفرت اور» با ۷ حرف است. همچنین ممکن است از واژههای هممعنی مانند مشمئزکننده، زننده یا منفور استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت از صفتهایی چون Disgusting (مشمئزکننده)، Hateful (تنفرآمیز) و Repulsive (دفعکننده/بیزارکننده) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههایی مانند بغیض (ناپسند و مورد خشم)، مکروه (ناخوشایند) و منفر (بیزارکننده) دقیقترین معادلها هستند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل انزجارآور، بیزارکننده، زننده، کراهتآمیز و ناخوشایند هستند که در متون معتبر به جای آن به کار میروند.
نماد چیست
در فرهنگ و روانشناسی، امور نفرتآور با نمادهای بصری خاصی مانند لاشخور، موش فاضلاب یا حشراتی مثل سوسک تداعی میشوند. همچنین رفتارهایی مثل تف کردن یا کارهای ضد اخلاقی شدید، نمادهای رفتاری این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل نفرت اور
واژهٔ «نفرتآور» یک صفت مرکب عربی-فارسی است. بخش اول آن یعنی «نفرت» از ریشهٔ عربی «نَفْر» به معنای رمیدن و گریختن گرفته شده که در فارسی معنای انزجار یافته است، و بخش دوم آن «آور» از مصدر آوردن است؛ در نتیجه معنای ترکیبی آن «ایجادکنندهٔ بیزاری و انزجار» میشود.
این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و عمید به چیزی اطلاق میشود که در روح و روان انسان کراهت، دلزدگی و اشمئزاز شدیدی به وجود آورد. معادلهای نزدیکی چون مشمئزکننده و بیزارکننده دارد و در زبانهای انگلیسی و عربی نیز با واژههایی نظیر Disgusting و مُنَفِّر همپوشانی دارد.
اگرچه خود این ترکیب عینا در قرآن کریم نیامده است، اما ریشهٔ ثلاثی آن (نَفَرَ) بارها به معنی کوچ کردن یا رمیدگی (مانند واژهٔ نُفور) استفاده شده است. این کلمه بار معنایی و روانی بسیار منفی دارد و برای توصیف بدترین و ناپسندترین پدیدهها یا رفتارهای انسانی به کار میرود.