یعنی چه
این اصطلاح ترکیبی به معنای بیرون از مرزهای یک کشور یا پادشاهی است. در متون قدیمی و حقوقی به هر چیزی که در خارج از قلمرو حاکمیت قرار داشته باشد، خارج المملکه میگفتند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه عربی «خارج» و «المملکة» ساخته شده و در زبان فارسی با کسرِ جیم و ضمهٔ مژده به صورت ترکیبی تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «خارج المملکه» با ۱۱ حرف است و معمولاً به عنوان راهنمای کلماتی مثل خارج از کشور یا برونمرزی میآید.
به انگلیسی
در کاربردهای عمومی از واژگانی مثل Abroad استفاده میشود، اما در متون حقوقی و سیاسی قدیم، مفهوم مصونیت برونمرزی با Extraterritoriality برابری میکند.
به عربی
این اصطلاح عینا از زبان عربی گرفته شده است و در کشورهای عربی-پادشاهی معاصر نیز کاربرد اداری و رسمی دارد.
به فارسی
رایجترین معادلهای امروزی این ترکیب در زبان فارسی، کلمات «خارج از کشور» و «برونمرزی» هستند که در گفتگوها و رسانهها به کار میروند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «خارج المملکه» در متن قرآن کریم نیامده است؛ با این حال، ریشههای کلمات سازنده آن یعنی «خرج» و «ملک» به وفور در آیات قرآن با مفاهیمی نظیر بیرون رفتن و پادشاهی/مالکیت دیده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل خارج المملکه
ترکیب واژگانی «خارج المملکه» یک اصطلاح عربی-فارسی است که در متون اداری، سیاسی و حقوقی دورههای گذشته (به ویژه قاجار و پهلوی اول) کاربرد فراوانی داشته است. این واژه در لغت به معنای «بیرون از مرزهای کشور» یا «برونمرزی» است و به اتباع، اموال یا اموری اشاره دارد که در خارج از خاک قلمرو پادشاهی مستقر هستند.
علاوه بر معنای جغرافیایی، این کلمه در اصطلاح حقوق بینالملل قدیم یادآور «حق خارجالمملکتی» یا همان مصونیت برونمرزی است؛ پدیدهای حقوقی که به موجب آن مأموران سیاسی یا پادشاهان در خاک کشور میزبان، از شمول قوانین محلی معاف میشدند که شباهت زیادی به کاپیتولاسیون و مصونیت دیپلماتیک امروزی دارد.
امروزه این اصطلاح جای خود را به ترکیبهای سادهتری مانند «خارج از کشور» و «برونمرزی» داده است و بیشتر در بررسی متون تاریخی و حقوقی کهن به چشم میخورد.