یعنی چه
واژهٔ «بهدستآوردنی» (بدست آوردنی) صفت مفعولی-لیاقتی مرکب در زبان فارسی است. این کلمه به هر چیز، هدف یا مزیتی اشاره دارد که انسان میتواند با تلاش، ممارست یا تحت شرایطی خاص، آن را تصاحب کند یا به آن نائل شود. از نظر معنایی معادل شایستگی یا امکان دسترسی به یک امر است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه بر اساس مصوتهای فارسی به صورت [be-dast-āvardanī] است که از ترکیب حرف اضافه، اسم، بن فعل و پسوند لیاقت شکل میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف (۱۰ حرف) خودِ «بدست آوردنی» است. واژههای مترادفی چون «قابل حصول» یا «دستیافتنی» نیز به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم قابلیتِ به دست آوردن و اکتساب را برسانند به عنوان معادل دقیق این واژه شناخته میشوند.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات دستههای «کسب»، «حصل» و «نيل» برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی، ترکیبهای فعلی همراه با پسوند توانایی (-ebilir) دقیقترین معنا را برای این صفت لیاقت بازگو میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل بدست آوردنی
واژهٔ «بهدستآوردنی» صفت مفعولی و لیاقت کاملاً فارسی است که از ترکیب حرف اضافه، اسم «دست» (به مجاز کنایه از تصرف و مالکیت)، بن حال فعل آوردن و پسوند «ـنی» ساخته شده است. این واژه در زبان فارسی برای توصیف اهداف، اشیاء یا مفاهیمی به کار میرود که بر خلاف امور محال و ممتنع، با تلاش یا گذر زمان قابل تصاحب، دسترسی و تحقق هستند.
از نظر معنایی، این کلمه قرابت نزدیکی با واژههایی چون «مکتسب» و «قابل حصول» دارد. گرچه خود این لفظِ فارسی در متون کهن یا قرآن وجود ندارد، اما ریشههای مفهومی آن مانند واژه «کسب» به کرات در فرهنگ اسلامی و قرآنی مطرح شده و در ادبیات عرفانی نیز به عنوان نمادی از مواهب دنیوی و تلاشهای مادی انسان در برابر امور مطلق و غیرقابل دسترسِ الهی از آن یاد میشود.