یعنی چه
عداوت داشتن به معنای در دل یا رفتار با دیگری حالت ضدیت داشتن و حفظ کینه و خصومت به صورت مداوم است. این حالت معمولاً با نیت منفی و آمادگی برای آسیب رساندن یا مخالفت همراه است.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «عَداوت» (با فتحه روی عین و دال) به همراه فعل «داشتن» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند دشمنی، خصومت، عناد و کینهتوزی به عنوان هممعنی این واژه کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که نشاندهنده دشمنی دیرینه و پایدار هستند استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح خود از ریشه عربی «ع د و» گرفته شده و در زبان عربی فصیح به شکل فعل مُعَاداة یا داشتن عداوت تعبیر میشود.
در قرآن
خود ترکیب فعلی و فارسی «عداوت داشتن» در قرآن نیست، اما ریشه اسمی آن یعنی «العَدَاوَة» بارها به کار رفته است؛ مانند آیه ۶۴ سوره مائده: «وَاَلقَینَا بَینَهُمُ العَدَاوَةَ وَالبَغضَاءَ اِلَی یَومِ القِیَامَةِ» که به افکندن دشمنی و کینه میان آنان تا روز قیامت اشاره دارد. همچنین مشتقات این ریشه مثل «عدو مبین» برای شیطان استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، عداوت و کینه پایدار نماد شکاف عمیق و جنگ روانی است و گاه در تمثیلهای شاعرانه برای نشان دادن کینهتوزی پنهان، از موجوداتی مثل مار یا کژدم استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عداوت داشتن
عبارت «عداوت داشتن» یک ترکیب فعلی در زبان فارسی است که بخش اسمی آن یعنی «عداوت» از ریشه سهحرفی عربی «ع-د-و» به معنای تجاوز کردن از حد و دشمنی گرفته شده است. این اصطلاح بیانگر یک حالت روانی و رفتاری منفی، سنگین و پایدار است که در آن فرد یا گروهی، کینه و خصومت شدیدی را نسبت به دیگری در دل نگه میدارند یا در عمل آشکار میسازند.
برخلاف واژههایی مانند اختلاف یا سوءتفاهم که معمولاً سطحی و گذرا هستند، عداوت به یک ضدیت ریشهدار اشاره دارد. در متون دینی و قرآنی نیز این واژه همواره در کنار مفهوم «بغضاء» (کینه شدید) آمده و به عنوان یکی از صفات ناپسند یا پیامدهای وسوسه شیطان معرفی شده است که باعث ایجاد تفرقه و دوری انسانها از صلح و صفا میشود.