یعنی چه
واژه «طُفور» در لغتنامههای معتبر به معنی بالا جستن، پریدن از ارتفاع کم به بالا، و جهش ناگهانی آمده است. این کلمه مصدری عربی است که مفهوم حرکت صعودی و پرتابی سریع را میرساند و در متون کهن به عنوان یکی از اشکال جَستن به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت طُفور (با ضمه روی حرف ط) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «جهش»، «بالا جستن» یا «پریدن از نشیب» به عنوان راهنمای واژه طفور کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، واژههای مربوط به پریدن فیزیکی یا جهشهای ناگهانی مفهومی معادل آن هستند.
به عربی
خود واژه طفور در زبان عربی ریشه دارد اما در دنیای امروز کلماتی مانند طفره یا قفز کاربرد بیشتری دارند.
به فارسی
برگردانهای دقیق و روان فارسی این واژه شامل کلماتی چون جستن، بالا پریدن و خیز برداشتن است که پویایی و حرکت رو به بالا را تداعی میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل طفور
واژه «طُفور» یک مصدر عربی از ماده «ط ف ر» است که در لغتنامههای کهن و معتبری چون دهخدا و منتهیالارب به معنای برجستن، بالا جستن و پریدن از نشیب به فراز معنی شده است. این کلمه در فارسی معیار امروز بسیار کمکاربرد و مهجور است، اما از نظر ریشهشناسی با واژههای آشناتری مثل «طفره» (که در فارسی تغییر معنا یافته) و «طافر» همخانواده است.
باید توجه داشت که این واژه در قرآن کریم به این صورت (با حرف ط) به کار نرفته است و نباید آن را با واژههای قرآنی مشابه مانند «تَفُور» (به معنی غلیان و جوشش در سوره ملک) یا «فُطور» (به معنی شکاف و خلل) اشتباه گرفت. در کل، طفور نماد حرکت پویای صعودی، بیداری ناگهانی یا جهش فیزیکی و استعاری است.