یعنی چه
آبشخور در واژه به معنی محل برداشت آب یا جایی است که حیوانات در کنار رودخانه، چشمه یا حوض آب مینوشند. در مفهوم مجازی و کنایی، این واژه به معنای روزی، قسمت، بهره، سرنوشت و همچنین خاستگاه، منبع یا سرچشمه فکری و فرهنگی یک جریان به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «آبْشْخْوَر» تلفظ میشود که از ترکیب دو بخش آب و خور (از مصدر خوردن) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «کلمه ابشخور» دقیقاً ۱۰ حرف دارد و پاسخ خودِ آن است. برای واژه آبشخور به تنهایی (۶ حرفی)، کلماتی مانند مشرب، منهل، آبخور و شریعه نیز به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای معادل مادی و واقعی آن از عبارتهای مربوط به محل سیراب شدن حیوانات و برای معنای کنایی آن از واژگان مربوط به تقدیر و سرنوشت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به جایگاه آب خوردن از کلماتی چون مشرب و منهل استفاده میشود که مفهوم آیاتی مانند «قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ» نیز با آن همخوانی دارد.
به ترکی
در زبان ترکی برای معنای مادی کلمه از اصطلاحاتی که به محل سیراب شدن حیوانات یا منبع آب اشاره دارد و برای معنای کنایی از واژگان قرضی عربی مثل نصیب و قسمت استفاده میکنند.
به فارسی
واژههای هممعنا و سره فارسی برای آبشخور شامل آبخور، آبشخورد و آبشخوار هستند. در متون کهن فارسی، این کلمه گاهی به معنای وطن، اقامتگاه و جایگاه زیستن نیز به کار رفته است.
نماد چیست
آبشخور در ادبیات فارسی نماد منبع زندگی و روزی مقدر شده است. همچنین در اشعار حماسی و کهن، بهویژه شاهنامه فردوسی، اصطلاح «به آبشخور آمدن گرگ و میش» به عنوان نماد بارز عدالت مطلق، برابری، امنیت و صلح در سایه یک حکومت دادگر به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه ابشخور
واژه آبشخور یک اسم مرکب اصیل پارسی است که ریشه در فارسی میانه دارد. این کلمه در دو قلمرو مادی و معنایی کاربرد فراوان دارد؛ در پوسته مادی خود به محل نوشیدن آب توسط جانداران و چشمهها اشاره میکند و در پوسته معنایی و کنایی، بیانگر مفهوم روزی، قسمت، سرنوشت و خاستگاههای فکری است.
این واژه در ادبیات کلاسیک ایران جایگاه ویژهای دارد و به عنوان نمادی از صلح و عدالت (در تعبیر همنشینی گرگ و میش در یک آبشخور) شناخته میشود. اگرچه این کلمه عینا در متن قرآن نیامده، اما معادلهای مفهومی عمیقی چون «مشرب» در متون دینی برای آن وجود دارد که بر نظم و سهم هر موجود از تجلیات حیات تأکید میکند.