یعنی چه
این کلمه یک فعل امر عربی همراه با ضمیر مفعولی است که به مخاطب دستور میدهد تا نام، هویت یا مشخصات دقیق افرادی یا چیزهایی (به ویژه معبودان باطل) را ذکر و معرفی کند.
تلفظ
در قرائت و زبان عربی، این واژه با فتح سین، ضم و تشدید میم، واو مدی و سکون هاء و میم تلفظ میشود.
در جدول
این کلمه در مسابقات جدولی معمولاً به عنوان یک واژه قرآنی ۵ حرفی با مفهوم دستور به نامگذاری یا نام بردن مطرح میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، عبارات فوق برای انتقال دقیق مفهوم دستور به شناسایی و نام بردن بتها استفاده شده است.
به عربی
در زبان عربی این واژه فعل امر جمع مذکر مخاطب از باب تفعیل (ریشه س م و یا س م ی) است که با ضمیر مفعولی متصل «هم» ترکیب شده است.
به فارسی
از آنجا که این واژه یک ترکیب فعلی عربی قرآنی است، در زبان فارسی معادل تککلمهای ندارد و به صورت عبارات فعلی مانند 'نامگذاری کنید' یا 'نام و نشانشان را بیاورید' ترجمه میشود.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ عبارات و بلاغت قرآنی، نماد ابطال ادعاهای بیپایه و اساس از طریق مطالبه مصداق عینی است؛ چرا که در منطق دینی، ادعای بدون نام و نشانِ مشخص، باطل و موهوم تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل سموهم
واژه «سَمُّوهُمْ» یک ترکیب فعلی و قرآنی اصیل از ریشه زبان عربی است که केवल یکبار در آیه ۳۳ سوره مبارکه رعد نازل شده است. در این آیه، خداوند متعال به کافران و مشرکانی که برای او همتا قرار دادهاند رو کرده و میفرماید «قُلْ سَمُّوهُمْ»؛ یعنی بگو اگر این بتها و شرکا واقعی هستند، آنها را نام ببرید، هویتشان را مشخص کنید و صفاتشان را بگویید تا مشخص شود که وجود خارجی ندارند و جاداتی بیارزش بیش نیستند.
از نظر ساختار صرفی، این کلمه از فعل امر «سَمُّوا» (از مصدر تسمیه به معنای نامگذاری) و ضمیر مفعولی «هُمْ» (به معنای آنها) تشکیل شده است. اگرچه ریشه اصلی آن در لغت به مفهوم علو و نامگذاری بازمیگردد، اما در ترجمهها و تفاسیر فارسی همواره به عنوان یک عبارت کنایی و بلاغی قوی برای به چالش کشیدن ادعاهای توخالی و درخواست سند و مدرک ملموس به کار میرود.