یعنی چه
حروف نحس به دستهای از حروف در علوم غریبه، جفر و نجوم احکامی اشاره دارد که دارای طبع سرد و خشک (خاکی یا آبی) بوده و با سیارات بدیمن مانند زحل پیوند دارند. این حروف در باورهای کهن برای امور منفی یا دفع شر استفاده میشدند.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ «حُروف» (جمعِ حَرف) و «نَحْس» (به معنی شوم و بدشگون) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این بخش در جدولهای کلمات متقاطع «حروف نحس» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل میشود.
به انگلیسی
در متون انگلیسی مرتبط با علوم خفیه و تنجیم، برای اشاره به این مفهوم از ترکیبات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح شامل حروف شوم، حروف بدشگون و در برخی دستهبندیهای عرفانی قدیمی، حروف ظلمانی است.
در قرآن
ترکیب عینی «حروف نحس» در قرآن وجود ندارد؛ اما واژه نحس و مشتقات آن مانند «فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ» (قمر/۱۹) و «فِی أَیَّامٍ نَحِسَاتٍ» (فصلت/۱۶) برای توصیف روزهای سخت و عذابآور قوم عاد به کار رفته است که مفسران آن را به سختی عذاب یا بدی آبوهوا نیز تعبیر کردهاند.
نماد چیست
در سنتهای نجوم اسلامی و طالعبینی کهن، این حروف نماد هبوط، تاریکی، سردی، عنصر خاک یا آب راکد هستند و اغلب با سیاره زحل (کیوان) که در ادبیات تنجیم به «نحس اکبر» معروف است، پیوند دارند.
جمعبندی و توضیح کامل حروف نحس
عبارت «حروف نحس» اصطلاحی متعلق به نظامهای باور قدیمی، علوم خفیه (مانند جفر و حروفیه) و نجوم احکامی است. در این باورهای شبهعلمی، حروف الفبا بر اساس طبایع چهارگانه و ارتباطشان با سیارات تقسیمبندی میشدند و حروفی که طبع سرد و خاکی داشته یا با سیاراتی چون زحل و مریخ مرتبط بودند، نحس نامیده میشدند. در مقابل این اصطلاح، «حروف سعد» قرار دارد که نماد خوشیمنی و خیر بودند.
باید توجه داشت که این تقسیمبندیها در زبانشناسی مدرن، علوم تجربی و عقاید رسمی دینی جایگاه علمی و واقعی ندارند و صرفاً بخشی از تاریخچه شبهعلم و ادبیات کهن تنجیم در جهان اسلام به شمار میروند.