یعنی چه
کافر نعمتی (یا کافرنعمت بودن) به معنای آن است که فرد در برابر نیکی، احسان یا نعمتهایی که از جانب خداوند یا دیگران به او رسیده است، سپاسگزار نباشد و آن لطف را پنهان کرده یا نادیده بگیرد. کفر در لغت به معنی پوشاندن است و این اصطلاح به پوشاندن و انکار کردن نیکی اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت «کافَر نِعمَتی» تلفظ میشود که از ترکیب واژه عربی کافِر، نِعمَت و «ی» مصدری فارسی ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف، «کافر نعمتی» (۹ حرف) یا مترادفهای آن نظیر «ناسپاس» و «حق ناشناس» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم حاصلمصدر کافرنعمتی از واژههای Ingratitude یا Ungratefulness و برای صفت آن از Ungrateful استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از تعابیری همچون کفران النعمة یا صفت مبالغه «کفور» برای بیان این حالت اخلاقی استفاده میکنند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل ناسپاسی، نمکبحرامی، حقناشناسی و نمکنشناسی است که در گفتگوهای روزمره و ادبیات به کار میروند.
در قرآن
عین ترکیب «کافر نعمتی» در متن قرآن نیامده است، اما مفهوم کفران نعمت و نکوهش آن بارها ذکر شده است. از معروفترین نمونهها آیه ۷ سوره ابراهیم است که میفرماید: «لَئِن شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ»؛ یعنی اگر شکرگزاری کنید نعمت شما را میافزایم و اگر ناسپاسی (کفر) ورزید، همانا عذاب من شدید است.
جمعبندی و توضیح کامل کافر نعمتی
واژه «کافر نعمتی» یک صفت اخلاقی و ترکیب کنایی در زبان فارسی است که ریشه در واژگان عربی دارد. این واژه به رفتار افرادی اشاره میکند که در برابر خوبیها، هدایا و الطاف دیگران یا نعمات خداوند، به جای سپاسگزاری و قدردانی، رویه انکار و ناسپاسی را در پیش میگیرند. در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، این صفت بسیار نکوهیده است.
در ادبیات کلاسیک ایران، کافرنعمتی همواره در تضاد با وفاداری و حقشناسی قرار میگیرد؛ تا جایی که شاعرانی چون سعدی، انسانِ ناسپاس را از سگِ حقشناس پستتر دانستهاند تا زشتی این رفتار را نمایان کنند. امروزه نیز این اصطلاح در لحن انتقادی یا ادبی برای سرزنش افراد نمکنشناس به کار میرود.