یعنی چه
قداره نوعی سلاح سرد برنده، پهن و ضخیم است که لبهٔ تیزی دارد و از نظر شکل ظاهری شبیه به قمه، ساطور یا یک کارد بزرگ ساخته میشده است. این ابزار در فرهنگ عامه بیشتر به عنوان سلاح اشرار و باجگیران شناخته میشود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «قَدارِه» (ghadāreh) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای طراحان سوال با راهنمای «نوعی شمشیر کوتاه» یا «سلاح سرد اوباش» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژههای Broadsword (برای شمشیرهای پهن)، Machete (برای کاردهای بزرگ و پهن) یا Dagger استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معادل دقیقی که عیناً این فرم از سلاح را برساند وجود ندارد، اما از کلماتی مانند ساطور، خنجر کبیر یا واژهٔ وامگرفتهشدهٔ «قدارة» استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و واژههای هممعنی فارسی آن شامل قمه، کارد بزرگ، تیغ، و دشنه است. همچنین واژه «کتاره» شکل دیگری از این واژه در متون قدیمی محسوب میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عامه فارسی، قداره نماد بارز خشونت، نزاعهای خیابانی، باجگیری و قلدری است. اصطلاحاتی چون «قدارهبند» یا «قدارهکش» به طور استعاری برای اشاره به افراد اوباش و زورگو به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل قداره
واژه «قداره» در زبان فارسی نمایانگر نوعی سلاح سرد خشن، پهن و کوتاه است که ریشه قطعی و یگانهای برای آن در میان زبانشناسان توافق نشده است؛ برخی آن را مشتق از واژه ترکی قدار (به معنی بیرحم) و برخی مرتبط با ریشههای هندی و سانسکریت (مانند کاتار) میدانند. این واژه در قرآن کریم نیامده و کاربست قرآنی ندارد.
در تاریخ اجتماعی و ادبیات عامیانه ایران، قداره فراتر از یک ابزار جنگی ساده، به نمادی از فرهنگ جاهلی، اوباشگری و باجگیری تبدیل شده است. اصطلاح «قدارهبندی» امروزه نیز برای توصیف رفتارهای مبتنی بر زورگویی، ایجاد رعب و وحشت و گردنکشی در جامعه به کار میرود.