یعنی چه
نفی ابد از ترکیب دو واژهٔ عربی «نفی» (به معنی طرد، انکار و تبعید) و «ابد» (به معنی آیندهٔ نامحدود و همیشگی) ساخته شده است. در اصطلاح لغوی و حقوقی، این واژه به معنای اخراج دائم، تبعید مادامالعمر یا سلب همیشگی حقوق یک فرد است، به طوری که شخص تا پایان عمر اجازهٔ بازگشت به وضعیت یا مکان قبلی خود را نداشته باشد.
تلفظ
این ترکیب به صورت اضافه خوانده میشود: واژه اول با سکون فاء یعنی «نَفْی» [nafy] و واژه دوم با فتح همزه و باء یعنی «اَبَد» ['abad] تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنماهایی چون «تبعید همیشگی» یا «طرد مادامالعمر»، واژهٔ ۶ حرفی «نفی ابد» به عنوان پاسخ اصلی کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم حقوقی و جزایی در زبان انگلیسی، از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر جنبهٔ همیشگی بودن (Life/Perpetual) و طرد یا تبعید بودن (Exile/Banishment) دلالت دارند.
به عربی
در متون حقوقی و فقهی زبان عربی، برای بیان این حالت از ترکیبهای «النفي الأبدي» یا «النفي المؤبد» استفاده میشود، هرچند در فقه بیشتر ریشهٔ «نفی بلد» کاربرد دارد.
در قرآن
خودِ واژهٔ ترکیبی «نفی ابد» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است. با این حال، مفهوم جزایی آن در آیه ۳۳ سوره مبارکه مائده در خصوص مجازات محاربان با عبارت «أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ» (یا از سرزمین خود تبعید شوند) مطرح شده است که مفسران و فقها در شرایط عدم توبه، آن را به تبعید تا زمان مرگ (نفی ابد) تفسیر کردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل نفی ابد
اصطلاح «نفی ابد» یک ترکیب واژگانی ریشهدار در زبان عربی است که وارد ادبیات حقوقی، فقهی و فارسی شده است. این عبارت از دو جزء «نفی» به معنای طرد و دور کردن، و «ابد» به معنای زمان بیپایان تشکیل شده و در مجموع دلالت بر مجازات یا وضعیتی دارد که در آن فرد برای همیشه و تا پایان عمر از جغرافیا، حقوق یا جامعهای خاص رانده میشود.
در نظام حقوق اسلامی و فقه، این اصطلاح معمولاً ذیل مبحث مجازات محاربه و تحت عنوان «نفی بلد» بررسی میشود؛ مجازاتی که اگر با توبه همراه نشود، میتواند تا زمان مرگ فرد ادامه یابد. در ساختار جدولهای کلمات متقاطع نیز این عبارت به عنوان یک پاسخ دقیق ۶ حرفی برای راهنماهایی با مضمون تبعید جاودان شناخته میشود.