یعنی چه
عبارت «دانا و حکیم» به شخصیتی اشاره دارد که علاوه بر داشتن علم، آگاهی و اطلاعات وسیع (دانا)، از حکمت، مصلحتاندیشی و توانایی تشخیص درست از نادرست در عمل (حکیم) نیز برخوردار است. این ترکیب نماد کمال فکری و اخلاقی است.
تلفظ
واژهٔ «دانا» با سکون نون و الف ممدوده، و واژهٔ «حکیم» با فتح حاء و کسر کاف تلفظ میشود که در مجموع به صورت dānā va hakīm روانسازی میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «دانا و حکیم» به عنوان پاسخ یک کلید ۹ حرفی شناخته میشود. معادلهای دیگر آن شامل خردمند، فرزانه و عالم هستند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دانا و حکیم در زبان انگلیسی، بسته به لحن متن از واژگانی چون Wise برای دانایی عام و Sage برای فرزانگی و حکمت عمیق استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی سره و معاصر، واژههایی مانند فرزانه، خردمند، هوشیار، باخرد، عالم، فاضل، و دانشپژوه به عنوان نزدیکترین برگردانها و معادلهای این ترکیب به کار میروند.
در قرآن
واژهٔ «حکیم» از نامهای خداوند (الحکیم) است که در قرآن کریم ۹۷ بار به کار رفته و اغلب با صفاتی چون «العلیم» و «العزیز» همراه شده تا دانایی و حکمت مطلق الهی را نشان دهد. همچنین ۵ بار نیز برای توصیف کتاب قرآن (والقرآن الحکیم) استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل دانا و حکیم
ترکیب «دانا و حکیم» تجلی پیوند مبارک میان علم نظری و خرد عملی است. واژهٔ دانا ریشه در زبان پهلوی دارد و به فردی آگاه و هوشیار اشاره میکند، در حالی که حکیم صفت مشبهه از ریشه عربی به معنای استواری در کار و منع از فساد است. همراهی این دو با یکدیگر، تصویری از یک انسان کامل، راستگفتار و درستکردار را به دست میدهد.
در فرهنگ و ادبیات سنتی ایران، شخصیت دانا و حکیم فراتر از یک عالم معمولی است؛ او پیر فرزانهای است که به حقیقت امور آگاهی دارد و راهنمای انسانها در مسیر تاریکی است. اسطورههایی چون سیمرغ یا مفاهیمی چون پیر مغان در اشعار حافظ و فردوسی، همگی نمادهایی از این مرتبه عالی خردمندی هستند.
همچنین این مفهوم در جهانبینی اسلامی جایگاه ویژهای دارد؛ چرا که «حکیم» یکی از نامهای نیکوی خداوند است. این بدان معناست که حکمت واقعی، ریشه در اتصال به دانش مطلق الهی دارد و فرد حکیم کسی است که رفتارش محکم، استوار و بر اساس مصلحت حقیقی جهان است.