یعنی چه
واژه «رنجور» در زبان فارسی به کسی گفته میشود که دچار رنج، بیماری یا اندوه فراوان باشد. این کلمه هم برای ناخوشیهای جسمی (مریض و علیل) و هم برای حالات روحی و عاطفی (غمگین و ملول) به کار میرود.
مترادف
این کلمات بیشترین شباهت معنایی را با رنجور دارند و در متون مختلف میتوانند جایگزین آن شوند.
تلفظ
این واژه به صورت رَنجور (ranjūr) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه پنجحرفی «رنجور» است؛ همچنین کلماتی نظیر بیمار یا مریض نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
بسته به میزان و نوع بیماری یا ناتوانی، از این معادلهای انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژهها در زبان عربی مفاهیم مشابهی از بیماری و ضعف جسمانی یا روحی را منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل رنجور
واژه «رنجور» یکی از اصیلترین کلمات زبان فارسی است که از ترکیب «رنج» و پسوند دارندگی «-ور» ساخته شده است. این واژه در سیر تطور زبانی خود از «رنجور» به شکل امروزی درآمده و به معنای کسی است که بار رنج، بیماری یا اندوه را بر دوش میکشد. در ادبیات کلاسیک ما، رنجور بودن تنها به معنای مریضی جسمی نیست، بلکه بارها به عنوان نمادی از عاشقِ هجراندیده و دلشکسته به کار رفته است.
بررسی کاربرد این واژه در اشعار بزرگانی چون سعدی، فردوسی و مولوی نشان میدهد که رنجور حالتی عمیق از فرسودگی روح یا تن را توصیف میکند. اگرچه خود این لفظ در متن قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم مترادف عربی آن مانند سقیم و مریض در آیات مختلف برای توصیف حالات انسانی به کار رفتهاند که نشاندهنده اهمیت و عمق این مفهوم در فرهنگهای مختلف است.