یعنی چه
واژه «دشمنان» حالت جمع کلمه «دشمن» است. این کلمه برای اشاره به افرادی به کار میرود که نسبت به شخص، گروه یا کشوری نیت بد دارند، کینهورزی میکنند و در صدد آسیب رساندن، مخالفت یا خرابی هستند.
مترادف
واژههای فوق در متون مختلف ادبی و عامیانه به عنوان جایگزینهای معنایی دشمن به کار میروند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده افراد همراه، نیکپندار و خیرخواه هستند که نقطه مقابل مفهوم عداوت قرار دارند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی است. بخش اول آن «دُش» یا «دُژ» به معنی بد، زشت و پلید است (مانند دژخیم) و بخش دوم آن «مَن» به معنی اندیشه، نفس و ذات است (همریشه با مَنِش در فارسی و Mind در انگلیسی). بنابر این معنای ریشهای آن «کسی که اندیشه بد دارد» یا همان «بداندیش» است و در تقابل با واژه «بهمن» (خوشانداش) قرار میگیرد.
جمله سازی
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواسته شده و راهنمای سوال، میتوان از واژه ۶ حرفی دشمنان یا معادلهای جمع مکسر عربی آن استفاده کرد.
به انگلیسی
واژه enemy شکل مفرد و enemies حالت جمع رایج آن در زبان انگلیسی برای اشاره به دشمنان است.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی، واژه «أعداء» رایجترین معادل برای اشاره به گروههای مخالفت حق و بدخواهان است.
جمعبندی و توضیح کامل دشمنان
واژه «دشمنان» اصالتی کهن در زبانهای ایرانی دارد و ریشه آن به مفاهیمی چون بداندیشی و داشتن ذات نامبارک بازمیگردد. این کلمه در طول تاریخ ادبیات حماسی و عرفانی ایران همواره نمادی از نیروهای بازدارنده، مخرب و تهدیدآمیز بوده است؛ چه در قالب ارتشهای بیگانه در شاهنامه و چه در قالب نفس اماره و کششهای درونی در متون صوفیانه.
در فرهنگهای مذهبی و قرآنی نیز معادلهای این واژه مانند «عدو» و «أعداء» برای مرزبندی جبهه حق و باطل به کار رفتهاند، جایی که شیطان به عنوان اصلیترین دشمن آشکار انسان معرفی میشود. شناخت تضاد میان مفهوم دشمن و دوست، پایه بسیاری از مثلها و حکمتهای کهن فارسی را تشکیل میدهد.