یعنی چه
بنگالو به نوعی خانهٔ مسکونی کوچک، کمارتفاع و معمولاً یکطبقه یا نیمطبقه گفته میشود که دارای ساختاری سبک، سقف شیبدار (شیروانی) و یک ایوان بزرگ در قسمت جلویی ساختمان است. این سبک معماری ابتدا در منطقه بنگال هند رواج داشت.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح باء، سکون نون، گاف، الف و لام مضموم تلفظ میشود: [بَ نْ گا لوُ] (Bungalow).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژهٔ «بنگالو» شش حرف دارد. از گزینههای مشابه و هممعنی میتوان به «بنگله» (۵ حرف) یا «تکسرا» (۵ حرف) اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این واژه به صورت Bungalow نوشته میشود و دقیقاً به همین سبک از خانههای ویلایی کمارتفاع اشاره دارد.
به عربی
در زبان عربی فصیح معادل ساختاری دقیقی برای آن وجود ندارد؛ به همین دلیل از عبارات توصیفی مانند «بیت من طابق واحد» (خانه یکطبقه) یا اصطلاح دخیل «بنغالو» استفاده میشود.
به فارسی
فرهنگستان زبان و ادب فارسی واژهٔ «تکسرا» را به عنوان معادل فارسی آن مصوب کرده است. همچنین در ادبیات جنوب ایران (بهویژه مناطق نفتی) واژهٔ «بنگله» برای آن به کار میرود.
نماد چیست
در معماری و فرهنگ مدرن، بنگالو نمادی از زندگی بیپیرایه، آرامش، اقامتگاههای تفریحی و ییلاقی، و سازگاری با اقلیمهای گرم و طبیعت است.
معنی انگلیسی/خارجی
این واژه اساساً یک واژه وامگرفته از زبان انگلیسی (Bungalow) است که خودِ بریتانیاییها آن را در دوره استعمار از واژه هندی/گجراتی «بَنگلا» یا «بانگلوُ» به معنای «خانه متعلق به منطقه بنگال» اقتباس کردند. همچنین در کاربردهای خاص گیاهشناسی در زبان انگلیسی، اصطلاح «Bangalow palm» به یک گونه نخل بومی استرالیا اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بنگالو
واژهٔ «بنگالو» یک اصطلاح بینالمللی در حوزهٔ معماری است که به خانههای ویلایی، کوچک و یکطبقه با سقفهای شیروانی و ایوانهای بزرگ جلویی اطلاق میشود. این واژه ریشه در شبهقاره هند دارد و از واژهٔ هندی-بنگالی «بنگلا» (به معنی خانه به سبک بنگال) گرفته شده است که در دوران استعمار وارد زبان انگلیسی و سپس سایر زبانها، از جمله فارسی، شد.
در ایران و بهویژه در مناطق نفتخیز جنوب مانند مسجدسلیمان و اهواز، این واژه و معادل همریشهٔ آن یعنی «بنگله» با ورود صنعت نفت و ساختوسازهای مهندسان خارجی کاملاً رواج یافت. امروزه فرهنگستان زبان فارسی واژهٔ «تکسرا» را به عنوان جایگزین رسمی آن معرفی کرده است و این سازهها در ادبیات امروز نمادی از آرامش، سادهزیستی و زندگی ییلاقی به شمار میروند.