یعنی چه
واژه استقصار در زبان عربی و متون کهن فارسی به معنای گناهکار دانستن کسی، تقصیر را به گردن کسی انداختن و او را در انجام کارها مقصر جلوه دادن است. این کلمه نباید با واژه همآوا و مشهور «استقصاء» (به معنی تحقیق و کاوش عمیق) اشتباه گرفته شود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت اِستِقصار (esteghsār) است که مصدری از باب استفعال در زبان عربی محسوب میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، اگر به عنوان راهنما عبارت «مقصر شمردن» یا «کسی را به کوتاهی نسبت دادن» آمده باشد، پاسخ ۷ حرفی آن واژه «استقصار» است.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی این واژه، مفاهیمی چون سرزنش کردن و مقصر دانستن فرد به دلیل اهمالکاری یا کوتاهی در انجام وظایف مد نظر است.
به فارسی
برابرهای فارسی و روان این واژه شامل سرزنش کردن، گناهکار دانستن، ملامت، توبیخ و کوتاهی کسی را به رخ او کشیدن است.
در قرآن
مصدر «استقصار» با این ساختار در قرآن مجید به کار نرفته است؛ هرچند مشتقات دیگری از ریشه سه حرفی آن مانند «قصر» در آیات قرآن به چشم میخورد.
نماد چیست
این واژه فاقد نماد اسطورهای یا فرهنگی خاصی است، اما در بافت معنایی و ادبی میتواند نمادی از روحیه ملامتگری، مقصر دانستن دیگران و توبیخ به شمار آید.
جمعبندی و توضیح کامل استقصار
واژه «استقصار» از واژههای بسیار خاص و کمکاربرد عربی است که به متون کهن ادبی فارسی راه یافته است. این کلمه از ریشه سه حرفی «ق-ص-ر» و از باب استفعال است و معنای دقیق آن «مقصر شمردن و کسی را به کوتاهی نسبت دادن» است. متأسفانه در برخی منابع یا لغتنامههای آنلاین به اشتباه آن را با اختصار یا استقصاء یکی دانستهاند که نادرست است.
نکته بسیار مهم در بررسی این واژه، تمایز آشکار آن با کلمه همآوا و بسیار رایجترِ «استقصاء» (با همزه در پایان) است. «استقصاء» از ریشه «قصی» به معنی تحقیق، تفحص عمیق، و پیگیری کار تا نهایت آن است، در حالی که «استقصار» به حوزه معنایی تقصیر، قصور و گناهکار دانستن مربوط میشود.
بنابراین هنگام استفاده از این واژه در متون یا حل جدول باید دقت داشت که این کلمه دقیقاً ۷ حرف دارد و به مفهوم توبیخ، نکوهش و متهم کردن دیگران به اهمالکاری و تنبلی دلالت میکند.