یعنی چه
این عبارت ترکیبی وصفی است که به انسانهای هوشمند، ژرفنگر و صاحبان چشم دل اشاره دارد؛ کسانی که پدیدهها را فراتر از ظاهر فیزیکیشان میبینند و از آنها درس میگیرند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «اُولیالأَبصار» است که در آن واژه اولی مخفف شده و به الف و لام کلمه بعدی متصل میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، به عنوان راهنما از عباراتی چون «صاحبان بصیرت»، «ژرفاندیشان قرآنی» یا «خردمندان» استفاده میشود که پاسخ دقیق آن ۱۱ حرف دارد.
به عربی
این عبارت خود ساختار کاملاً عربی دارد و از ترکیب «أُولی» (دارندگان) و «الأَبصار» (جمع بَصَر به معنی چشمها و بیناییها) ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژگانی چون خردمندان، هوشیاران، اهل بینش، ژرفنگران و دارندگان چشم باطن است.
در قرآن
این اصطلاح در سورههای آلعمران (آیه ۱۳)، نور (آیه ۴۴)، حشر (آیه ۲) و ص (آیه ۴۵) به کار رفته که عمدتاً انسانها را پس از بیان نشانههای الهی یا وقایع تاریخی، به تفکر و عبرتگیری دعوت میکند؛ مانند آیه معروف «فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ».
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی و ادبی، این واژه نماد استعاری «چشم دل» و بینش شهودی است. در برخی تمثیلها به دلیل تیزبینی فوقالعاده و دیدن حقایق از فرسنگها فاصله، به شاهین یا عقاب تشبیه میشود، اما نماد مادی ثابتی ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل اولی الابصار
عبارت «اولی الابصار» یکی از اصطلاحات عمیق معرفتی و قرآنی است که به گروهی از انسانهای خردمند اشاره دارد که فراتر از حس بینایی ظاهری، به قوه درک باطنی و حقیقتسنجی مجهزند. این افراد با دیدن دگرگونیهای جهان، نظام طبیعت و سرنوشت اقوام گذشته، به جای توقف در ظاهر، حقایق پنهان و درسهای عبرتآموز را استخراج میکنند.
در متون دینی و تفسیری، اولی الابصار همردیف با اصطلاحاتی چون اولی الالباب قرار میگیرد و نشاندهنده بالاترین سطح بیداری فکری و شهود قلبی است که انسان را از غفلت نجات داده و به سوی شناخت حقیقی رهنمون میسازد.