یعنی چه
واژهٔ ابوضراب ترکیبی از «ابو» (پدر/صاحب) و «ضرّاب» (سکهزن یا بسیار ضربهزننده) است. این ترکیب به عنوان یک واژهٔ مستقل لغوی در فرهنگها ثبت نشده، بلکه یک نام علم و کنیهٔ عربی است که در متون مذهبی و تاریخی شیعه اشاره به شخصیتی به نام ابوالحسن ضراب اصفهانی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب با فتحهٔ همزه و فتحه و تشدید روی حرف راء به صورت «اَبوضَرّاب» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً کلمهٔ ۷ حرفی «ابوضراب» است که معمولاً به صلوات مشهور عصر جمعه یا شخصیت ابوالحسن ضراب اشاره دارد.
به انگلیسی
به عنوان یک نام خاص و کنیه، به صورت لاتین ترانویسی میشود و معادل معنایی مستقیم در انگلیسی ندارد.
به فارسی
برگردان معنایی بخش دوم این کلمه به فارسی «سکهزن» یا «کسی که در ضرابخانه کار میکند» است. بنابر این، معنای ترکیبی آن به فارسی اشاره به دارنده یا صاحب پیشهٔ سکهزنی دارد.
در قرآن
خود کلمهٔ ترکیبی «ابوضراب» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشهٔ سه حرفی آن یعنی «ض ر ب» و مشتقات مختلف آن مانند ضرب، ضربوا و یضرب در آیات متعدد به مفاهیمی چون مثل زدن، سفر کردن و زدن به کار رفتهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و سنت مذهبی شیعه، این کلمه یادآور و نماد «صلوات ابوضراب اصفهانی» است که از اعمال مستحب و مشهور عصر روز جمعه به شمار میرود و نمادی از مهدویت و ارتباط با امام دوازدهم است.
جمعبندی و توضیح کامل ابوضراب
واژهٔ «ابوضراب» یک لغت مستقل یا واژهٔ اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب تخصصی و کنیه عربی (ابو + ضرّاب) است. بخش دوم آن یعنی «ضراب» صیغهٔ مبالغه از ریشهٔ ضرب و به معنی کسی است که در ضرابخانه به حرفهٔ ضرب و تولید سکه اشتغال دارد.
شهرت عمده و اصلی این نام در فرهنگ و اصطلاحات فارسی به خاطر شخصیت تاریخی «ابوالحسن ضراب اصفهانی» است. او از ملازمان و مأمونان مذهبی بوده که در جریان سفر خود به مکه، صلوات حائز اهمیتی منسوب به امام زمان (عج) را نقل کرده است. از این رو، امروزه این کلمه در میان فارسیزبانان به طور خاص یادآور دعای صلوات عصر جمعه است.